Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

ΤΡΕΙΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ


web statistics



ΤΡΕΙΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ,
 ΠΗΓΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΔΡΟΣΟΥ
(ΓΕΝΕΘΛΙΟ- ΕΙΣΟΔΙΑ – ΣΥΝΑΞΗ )



το  π. Νικηφόρου Νάσσου


Μέσα στόν καύσωνα τς ποπνευματοποιημένης ποχς μας, θεωρήσαμε καλό νά προσφέρουμε νώπιον τν ελαβν ναγνωστν μία μικρή ψυχική ναψυχή, μέσα πό δροσερές πηγές τίς ποες ποτελον τρες σταθμοί ορτν τς περαγίας Θεοτόκου καί Μητέρας λων τν ρθοδόξων Χριστιανν. μες ο ρθόδοξοι ο ποοι περβαλλόντως τήν τιμομε, μέσα πό ορτές καί κολουθίες καί ναφορές σέ μνμες της πως λαχίστη παρούσα, καταθέτουμε τά μύρα τς καρδις μας στά πέρ ννοιαν μυστήρια τς Παρθενίας της καί μέ λαχτάρα περιμένουμε νά λάβουμε τόν πλουτισμό καί τή δρόσο πού θά μς ντιπροσφέρει μητρική, μετρη γάπη καί γλυκυτάτη παρηγορία της.



πό τήν ρχή το Φθινοπώρου (Σεπτέμβριος) μέχρι τά μέσα το χειμνα (Δεκέμβριος), φιλόστοργη Μητέρα μας κκλησία, μς παρουσιάζει τρες κεντρικές Θεομητορικές μνμες[1], τρες ορτές πού φορον τό πρόσωπο τς περευλογημένης Θεοτόκου, τς Παναγίας μας, στε νά μς ποδείξει μέσα πό τήν ερά μνολογία τό ρόλο ατς ποία κατέστη «Πύλη» καί «Κλίμαξ πρός ορανόν» καί ταυτόχρονα νά μς πενθυμίσει ατήν πού εναι γιά μς μεσίτρια γιά τήν φεση τν μαρτιν, γκυρα τς σωτηρίας μας, χειραγωγός πρός Χριστόν, νυμφαγωγός στή μυστική νωση μέ τό κτιστο, πού συντελεται στά πλαίσια τς νοδικς μας πορείας πρός τόν ορανό. Γιά μς τούς «κεκοπιακότας» δοιπόρους τς ζως, ατές ο μνμες ποτελον σταθμούς πνευματικο νεφοδιασμο, ναψυχς καί παραμυθίας μυστικς

Στίς 8 Σεπτεμβρίου ορτάζουμε τό ερό Γενέθλιο τς Θεοτόκου, τς Μητέρας το Κυρίου μας. Εναι νας σταθμός γιά νά δροσιστε ψυχή μας πό τά Θεομητορικά νάματα. Μεγάλη θεομητορική ορτή.


Καί ν στήν ρθοδοξία μας δέν προβάλλονται ποτέ τά γενέθλια νός νθρώπου ς μέρα ορτς του, λλά μέρα κατά τήν ποία ορτάζει γιός του, στήν περίπτωση τς Θεοτόκου Μαρίας (πως καί το Τιμίου Προδρόμου καί Βαπτιστο το Κυρίου) πάρχει ξαίρεση! 

Πρωταρχική πηγή γιά σα γνωρίζουμε σχετικά μέ τή Γέννηση τς Παναγίας Θεοτόκου εναι τό Πρωτευαγγέλιο το ακώβου. πό τόν Ε΄αἰῶνα, ορτή το Γενεσίου τς Θεοτόκου συγκαταλέγεται στίς μεγάλες θεομητορικές ορτές. (βλ. Δ. Τσάμη, Θεομητορικόν, τόμ. Α΄, σελ. 249). Λόγους γκωμιαστικούς καί θεολογικούς στή μεγάλη ατή ορτή γραψαν ρκετοί Πατέρες καί κκλησιαστικοί συγγραφες, μεταξύ τν ποίων γιος νδρέας Κρήτης, ερός Χρυσόστομος, γιος ωάννης Δαμασκηνός, σιος Θεόδωρος Στουδίτης, Μέγας Φώτιος, γιος Γρηγόριος Παλαμς, σοφός μοναχός ωσήφ Βρυέννιος, Νικόλαος Καβάσιλας, Γερμανός Β΄ Κωνσταντινουπόλεως κ.. 

Τό Γενέθλιο τς Μητρανάνδρου Θεοτόκου ορτάζεται γηθοσύνως καί πανηγυρικς πό τήν κκλησία, μέ σκοπό νά τιμηθε τό πρόσωπο κενο τό ποο συνήργησε στόν ρχομό το Θεανθρώπου στόν κόσμο, στήν «εσαγωγή το πρωτοτόκου» στήν στορία! Μέ τή Γέννηση τς Θεοτόκου, χώρητος Θεός, «νθρονίζεται» στόν πίγειο θρόνο του, εσερχόμενος μέσα σέ ναν νθρωπο, τόν τελειότερο καί γιώτεροντως «το Παντοκτίστου τό κτιστόν κοδόμηται τέμενος» κατά τόν γιο ωάννη τόν Δαμασκηνό.

Μή λησμονομε τι Γέννηση τς Παναγίας, ς εσαγωγή στό Μυστήριο τς θείας Οκονομίας, σηματοδοτε τήν φετηρία γιά τήν νακαίνιση καί νάπλαση τς φύσεώς μας καί τήν ν Χριστ σωτηρία μας! γιος νδρέας Κρήτης, γράφει τι τό Γενέσιο τς Θεοτόκου εναι παρχή τς πορείας τς νθρωπότητος πρός τήν θέωση. «ρτι γάρ τό καθ᾿ μς συγγενές ρχήν λαμβάνει θεώσεως». (Λόγ. 3, MPG. 97, 859C). διος θά πογραμμίσει τι ορτή το Γενεθλίου τς Παναγίας ποτελε «τν ορτν προεισόδιον καί το κατά Χριστόν μυστηρίου προίμιον». (που π. στ. 860 Β΄) .

Τιμται πανευκλες ορτή ατή πού δείχνει τή σύνδεση το προσώπου τς Παναγίας μέ «τόν νανθρωπήσαντα Υόν ατς καί Θεόν μν» καί τήν ρχή τς σωτηρίας μας. Τοτο ποτελε γεγονός φατης χαρς καί γαλλιάσεως, πως κφράζεται στό πολυτίκιο τς ορτς. ντως, Γέννηση τς Θεοτόκου, «χαράν μήνυσε πσ τ Οκουμένη». χαρά τς κτίσεως κφράζεται καί σέ λλα τροπάρια τς ορτς, πως λ.χ. πολύ κφαντικά σέ δύο πό τά διόμελα το σπερινο: «Σήμερον τς παγκοσμίου χαρς τά προοίμια∙ σήμερον πνευσαν αραι, σωτηρίας προάγγελοι». Καί: « χαρ γρ ξήνθησε, κα ζω τν νθρώπων ν κόσμ πολιτεύεται».

ντως, πως λέγει νας κκλησιαστικός συγγραφεύς, «γαλλιάσεως μέρα και εφροσύνης ρχήποθώμεθα τήν κατήφειαν καί τήν λαμπρότητα περιθώμεθα». 

Καί πς νά μήν χαίρεται οκουμένη, ταν διά τς Θεοτόκου «λύεται χρόνιος δεσμός τς καταδίκης το δάμ, Παράδεισος μν νεώχθη, φις κατηργήθη» (μνολογία) καί κατάρα τς πτωτικς νθρωπότητος μεταβάλλεται σέ ελογία καί γιασμό; ζωή τς Παναγίας ποτελε πλήρη κατάφαση καί ποδοχή το θελήματος καί το ργου το Θεο στό πρόσωπό της. Ατή πλήρης πακοή ρχίζει μέ τό «δού δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά τό ρμα σου» (Λουκ. 1, 38) καί καταλήγει κάτω πό τόν σταυρό το Γολγοθ, πό που μετά τό Πάθος το Κυρίου, γαπημένος Μαθητής τήν «παραλαμβάνει ες τά δια». 

Θεοτόκος εναι « πρός τό κτίστην γέφυρα», πως λέγουν τά τροπάρια τς κολουθίας το Γενεσίου της. Εναι ατή διά τς ποας νεβήκαμε στόν ορανό!

Ατός εναι λόγος γιά τόν ποον, πως ψάλλουμε, «γεννται καί κόσμος σύν ατ νακαινίζεται. Τίκτεται καί κκλησία τήν αυτς επρέπειαν καταστολίζεται» 

Γνώριζε πολύ καλά μεγάλος δογματολόγος τς κκλησίας μας, γιος ωάννης Δαμασκηνός τήν ψηλή περιωπή τς Θεοτόκου Μαρίας, καί τόν μοναδικό ρόλο της στή σωτηρία το νθρώπου, γι᾿ ατό τήν ποκαλοσε «πίγειον ορανόν»! Γνώριζε πίσης μέγας γιος, θεολόγος καί θεόπτης καί κήρυκας τς Χάριτος καί το φωτός, Γρηγόριος Παλαμς, τήν μεγάλη ξία της λλά καί τήν ψηλή συμμετοχή της στό ργον τς σωτηρίας, ταν λεγε τι Παναγία εναι «τό μεθόριον (σύνορο) μεταξύ κτιστς και κτίστου φύσεως»! 


κείνη καί μόνο ταν κατάλληλη, «προεκλελεγμένη πρό πασν τν γενεν ες κατοικητήριον το Παντάνακτος Θεο», κλεκτή καί ξία στό νά φέρει ν γκάλαις «τόν να τς Τριάδος Θεόν», τόν κτιστο Λόγο καί δημιουργό το παντός καί νά το δώσει τό κατά σάρκα, νώνοντάς τον μέ τόν κτιστό κόσμο μας. Γι᾿ ατό καί σκιρτώντας πό χαρά ο εροί μνογράφοι, κφράζουν τή μεγάλη τους κπληξη καί εγνωμοσύνη «ν μεθέξει ψυχς», μπροστά στό μοναδικό ατό γεγονός, πως λ.χ. διαπιστώνουμε στούς κανόνες το γλυκυτάτου «Θεοτοκαρίου» το γίου Νικοδήμου το γιορείτου: 


«Τίς εδε; τίς κουσε μητέρα, τίκτουσαν τόν αυτς Δημιουργόν, τόν διδόντα τροφήν πάσ σαρκί; το θαύματος! θρόνος χερουβικός δείχθη γαστήρ σου Θεοτόκε, Κεχαριτωμένη, πρέσβευε πέρ τν ψυχν μν». (Καν. χ. Β΄, Παρασκευή σπέρας, ποίημα γίου θανασίου Κωνσταντινουπόλεως το νέου) .

Ατή περαγία Θεοτόκος, τς ποίας προαίρεση λη εχε δοθε στόν Κύριο καί τό θέλημά της ταυτιζόταν πλήρως πρός τό θέλημα του Θεο, νεδείχθη « πρτος νθρωπος τς δημιουργίας», πως πισημαίνει Νικόλαος Καβάσιλας (Λόγος ες τήν Γέννησιν, 4, Π. Νέλλα, Θεομήτωρ, σελ. 56).

φορμή χαρς, λοπόν, ορτή ατή, νσταλάζουσα στίς καρδιές μας τή «δρόσο το ορανο».

λλά, προχωρομε, στό πνευματικό ατό ταξίδι καί φθάνουμε σέ ναν λλο σταθμό Θεομητορικό, που θά ξεδιψάσει ψυχή μας πό τό «δωρ τό ζν»


Στίς 21 το μηνός Νοεμβρίου, ορτάζουμε τά ερά Εσόδεια τς Θεομήτορος, ορτή την ποία παραλάβαμε πό τά λεγόμενα πόκρυφα Εαγγέλια. Δέν θά ναφερθομε στά στορικά τς ορτς, λλά θά προσψαύσουμε ελαβικά κάτι λάχιστο πό τόν θεολογικό της πλοτο, ντλντας τά μηνύματα, πού συνιστον γιά μς ρδευση πνευματική. Θά πρέπει νά γνωρίζουμε, βεβαίως, τι τό γεγονός τν Εσοδείων εσάγει στή νέα περίοδο σχέσεων το Θεο μέ τούς νθρώπους καί, πως χει γραφε προετοιμάζεται διδασκαλία περί τς Χάριτος καί περί το Τριαδικο Θεο. (Βλ. Γ. Φίλια, Ο θεομητορικές ορτές στή λατρεία τς κκλησίας, κδ. Γρηγόρη, σελ. 86). 



π᾿ ατο γιος καί μολογητής Ταράσιος Κωνσταντινουπόλεως γράφει: «Ταύτην ο πιστοί ορτάσωμεν τήν πάντιμον ορτήν…τήν μυστικας περιαστράπτουσαν τ κόσμ θεογνωσίαις, τήν ν τρισί προσώποις μίαν θεότητα, Πατρός καί Υο καί Πνεύματος, διδάξασαν παντοκρατορίαν». (Ες τήν εσοδον τς περαγίας Θεοτόκου, B΄MPG. 98, 1484 A). 


Θεοτόκος εσέρχεται στό ναό το Κυρίου «ς τριετίζουσα δάμαλις» καί κε προετοιμάζεται γιά τήν μεγίστη ποστολή της, τήν ξαιρετική τιμή πού τς πιφυλλάχθηκε μέσα στήν στορία, τό νά γίνει κατά σάρκα Μητέρα το νανθρωπήσαντος Θεο.

Μέσα στό Ναό, εσέρχεται δη γενομένη Ναός το Θεο, πως λέει τό Κοντάκιο τς ορτς (« καθαρώτατος Ναός το Σωτρος»). κε, διά τς προσευχς, τς «ερς συχίας» καί τς λης πνευματικότητος πού νέπτυξε φθασε στή χαρισματική θέωση, τήν μακαρία κατάσταση τν γίων το Θεο. Πς, μως, ζοσε Παναγία μέσα στό Ναό, στά για τν γίων; Μς τό περιγράφει θαυμάσια σε μία μιλία του θεόπτης καί μπειρικός θεολόγος τς κκλησίας, γιος Γρηγόριος Παλαμς. 

«Ζοσε, λοιπόν, σάν στόν παράδεισο και σε τόπο νυψωμένο πό τή γ, μλλον δε σάν σέ πουράνες αλές, φο τα δυτα κενα σαν καί ατν τύπος. Ζοσε διανύοντας βίον παράσκευο, φρόντιστο, μέριμνο, μοιρο λύπης, μέτοχο γενν παθν, νώτερον πό ατήν τήν δονή τήν χι χωρίς δύνη, ζώντας μόνο γιά τό Θεό, βλεπομένη μόνο πό τό Θεό, τρεφομένη πό τόν Θεό, τηρουμένη μόνο πό τόν Θεό, πού πρόκειτο νά σκηνώσει σέ μς δι᾿ ατς, πάντως δέ καί ατή βλέποντας μόνο τόν Θεό, τόν Θεό κάνοντας τρυφή της, στόν Θεό διηνεκς φιερωμένη». (μιλία ΝΓ΄ Ες τά Εσόδεια, ΕΠΕ, 11, 323, μετάφρ. ) 


τσι Παναγία μας, κατέστη πρότυπον ρθοδόξου σκητισμο, μεγάλη ντως θεωρητική Διδάσκαλος τς συχίας, πού δέν εναι μιά πλή ξωτερική νηνεμία, λλά χει νά κάνει μέ τήν λη διαδικασία καί τήν παραδεδομένη μέθοδο θεραπείας καί θεώσεως το νθρώπου, μέ τή λεγομένη «νοητή σιγή», πως καί πάλι ναφέρει θεοφόρος Παλαμς, πργμα πού πιτυγχάνεται μέ ατό πού νομάζεται νψη, κάθαρση ψυχς καί καρδίας κατά τούς Πατέρες, «πιστήμη τν λογισμν» κατά τόν γιο ωάννη τς Κλίμακος, καί πού δηγε στή μέθεξη το Θεο «κατ᾿ ασθησιν ψυχς» 

κε φθασε περαγία Θεοτόκος, μετά τατα κυοφορήσασα τόν Θεό το παντός!

Γι᾿ ατό γιος ωάννης Δαμασκηνός, προβάλλοντας ς πρότυπον ρετς καί πνευματικς τελειότητος τήν Παναγία, φο κείνη κατεξοχήν ζησε τόν «κατ᾿ ρετήν βίον», καλε λους τούς πιστούς νά μνήσουν τόν Κύριο καί Δημιουργό το παντός, παραμερίζοντας κάθε τι τό βιολογικό καί κοσμικό, πως λέγει καί χερουβικός μνος τς Θ. Λειτουργίας, «πσαν τήν βιοτικήν ποθώμεθα μέριμναν».



 Μόνο τσι, πισημαίνει ερός Δαμασκηνός, θά φωτισθον πό τό θεο Φς το Χριστο καί θά μπορέσουν νά εσέλθουν πό τό θεο καί κατάληπτο γνόφο στό μυστικό ρος, τό πνευματικό. «Δετε τοίνυν, ναβμεν πρός τό μυστικόν ρος καί τν βιοτικν καί λικν μφάσεων γεγονότες πέρτεροι, καί τόν γνόφον πεισελθόντες τόν θεον καί ληπτον, ν φωτί τ θεί γενόμενοι, τήν πειροδύναμον μνήσωμεν δύναμιν». (μιλ.10, MPG. 96, 753 C). 



Πρότυπον, λοιπόν, πνευματικς τελειότητος Θεοτόκος Μαρία, γιά λους τούς Χριστιανούς. «Ατη παντός γίου κορυφή καί τελείωσις», θά τονίσει καί πάλι γιώτατος ποιμήν τς Θεσσαλονίκης, Γρηγοριος Παλαμς.

Καί ατή διαβεβαίωση πολύ μς χαροποιε, μς δροσίζει καί μς νισχύει πνευματικά! λλά ταυτόχρονα μς μεταδίδει μηνύματα πνευματικά! Μς ποδεικνύει τήν δό τς δικς μας «ναοποιήσεως» μέ τή συνδρομή τς θείας, κτίστου Χάριτος, δηλαδή το πς θά γίνει νθρωπος «ναός το Θεο» κατά τή ρήση το ποστόλου Παλου, πς θα καταστε «ναοφόρος», πως γράφει ερομάρτυς γνάτιος Θεοφόρος, ατός πού φερε ντός του τόν Θεό! Ατό, κυρίως προϋποθέτει τήν μεγάλη ρετή τς καθαρότητος! Σέ λα, στό νο καί στήν καρδιά, στίς ασθήσεις καί τούς λογισμούς. 



Καί πως Παναγία «τ καθαρότητι θέλγει Θεόν νανθρωπσαι» πως γράφει γιος Γρηγόριος Παλαμς, φο μέ τή δική Του βοήθεια καί τόν δικό της γνα κατόρθωσε νά ψωθε στις κορυφές τς πόλυτης καθαρότητος καί το πολύτου πνευματικο κάλλους, τσι καί δική μας (σο εναι νθρωπίνως φικτή) γωνιστικότητα, πνευματικότητα καί καθαρότητα θά «θέλξει» καί θά λκύσει τόν Θεό νά ρθει νά κατοικήσει ν Χάριτι ντός μας… Καί τότε, μέ ατή τήν «νοίκηση» τς Χάριτος, Κύριος μς καθιστ δικούς Του ναούς, δικά Του ερά καταγώγια, οκους τς ρετς, πραγματικές εκόνες καί μοιώματά του. 



Πρός τόν θεο ατό στόχο θά μς νισχύσει, πικαλουμένη, Θεοτόκος, μψυχος θεος Ναός, Παναγία Μητέρα Του! 

Στίς 26, το μηνός Δεκεμβρίου, μέσως μετά τήν θεία Γέννηση το Σωτρος Χριστο, πάλι κκλησία μας τιμ τήν Θεοτόκο μέ τήν ορτή τς «Συνάξεως», πως λέγεται. Εναι τελευταία πηγή ναψυχς, δ σ᾿ ατό τό νοερό ταξίδι.


Συνηθίζει κκλησία, μετά πο μία μεγάλη Δεσποτική ορτή, νά τιμ τά πρόσωπα κενα πού διεδραμάτισαν να σπουδαο ρόλο στο τιμώμενο γεγονός. Ατό λαμβάνει χώρα καί στά Θεοφάνεια, μετά πό τά ποα ορτάζετα Σύναξη το Τιμίου Προδρόμου καί Βαπτιστο το Κυρίου, στόν Εαγγελισμό τς Θεοτόκου, τόν ποον κολουθε Σύναξη το ρχαγγέλου Γαβριήλ (26 Μαρτίου), πως πίσης καί στήν παπαντή το Κυρίου μέ τήν πόμενη ορτή το δικαίου Συμενος, το βαστάσαντος τόν ψιστο Θεό.


Κατά τήν ορτή τς Συνάξεως τς Θεοτόκου, «γίνεται σύναξις τν πιστν πρός τιμήν τς Θεοτόκου, τις πρξε το κύριον πρόσωπον τς μεγάλης ορτς τς Χριστο Γεννήσεως». (ΘΗΕ, 11, 557). 


ορτή ατή, λοιπόν, μς φέρνει στήν ερά νάμνηση το μεγίστου Μυστηρίου τς σωτηρίας μας, τς νανθρωπήσεως το Υο καί Λόγου το Θεο. νανθρωπήσας Κύριος ησος Χριστός γιά μς, ποτελε τήν ψίστη ποκάλυψη το Θεο καί τήν σχατη πραγμάτωση το νθρώπου, τήν τελείωση το νθρωπίνου προορισμο! Σάρκωση το Λόγου, εναι γεγονός διπλό. Θεός προσλαμβάνει τήν νθρώπινη φύση καί μέσα πό ατήν νθρωπος ζε μέ τή θεία ζωή! 


Εναι γνωστή στούς μελετητές Πατερική ρήση: «νθωπος γίνεται Θεός, να Θεόν τόν δάμ περγάσηται». (Μ. θανάσιος, μνολογία). Δέν πρέπει δέ ο ρθόδοξοι νά γνοομε τι νσάρκωση το Λόγου εναι τό μοναδικό γεγονός τό ποο 1) ποκαλύπτει τόν Θεό, 2) τόν εσάγει στήν νθρωπινη στορία καί 3) τελειοποε τον νθρωπο. Ατό εναι τό «μόνον καινόν (καινούργιο) πό τόν λιον», κατά τή γνωστή διατύπωση το μεγάλου δογματολόγου τς κκλησίας μας, γίου ωάννου το Δαμασκηνο.



Σ᾿ ατό λοιπόν τό «Μέγα τς εσεβείας μυστήριον», Παρθένος Μαρία, συνεργε ς τό πλέον κατάλληλο ργανο τς Χάριτος το Θεο, παρέχοντας τό κατά σάρκα, τήν κτιστή φύση στόν κτιστο Θεό! 


Μόνο ατή ταν πό νθρωπίνης πλευρς ξια γι᾿ ατήν τήν ποστολή, γι᾿ ατήν τήν νεργό συμμετοχή στήν πραγματοποίηση το προαιωνίου σχεδίου το Θεο γιά τή σωτηρία το κόσμου, λόγ τς μεγάλης γιότητός της! Μόνη ατή κατέστη νδυμα καί κατοικητήριο το νανθρωπήσαντος Λόγου το Θεο


ρθά ν προκειμέν χουν γραφε τά ξς: «Τό τι ξελέγη ατη ες τό ψιστον λειτούργημα τς Μητρός το Θεο, δέν πρξε γεγονός τυχαον καί αθαίρετον. Μόνη Παρθένος Μαρία το ντάξιος τς θείας νανθρωπήσεως ναός! Θεός Λόγος πέβλεπεν ες τήν κπαγλον ραιότητα τς ψυχς της, στε νά δανισθ κ τν τιμίων αμάτων της τήν νθρωπίνην ατο φύσιν». (νδρ. Θεοδώρου, περί Τριάδος καί Χριστο διδασκαλία τς Παρακλητικς, θνα 1962, σελ. 33).


Πρίν πό την Παναγία, Θεός ταν για λους όρατος, θά πε γιος ρχιεπίσκοπος τς Θεσσαλονίκης Γρηγόριος, σέ μία μιλία του στήν Κοίμηση τς Θεοτόκου. Τόν πεκάλυψε, τόν κανε ρατό Σάρκωσή του «κ Παρθένου Μαρίας», ποία «δάνησε τήν σάρκα» στόν Παντεχνήμονα Λόγο, πως λέγουν τά τροπάρια τς κκλησίας μας.


Παναγία μας, μέ τήν «περέχουσαν» γιότητά της φερε τόν Θεό στή γ, λλά καί μετέφερε ς γέφυρα (πως λέμε στόν κάθοστο μνο) τούς νθρώπους πό τή γ στόν ορανό! Καί τά στοιχεία κενα τά ποα προσήλκυσαν τόν Θεό νά γεννηθε ς νθρωπος πό ατήν, προσδιορίζονται πό τήν πατερική μας γραμματεία ς ξς: 


«Βίος πανάμωμος, ζωή πάναγνος, ρνησις κακίας πάσης, ψυχή καθαρωτέρα φωτός, σμα διά πάντων πνευματικόν, λίου φαιδρότερον, ορανο καθαρώτερον, θρόνων χερουβικν ερώτερον».(Ν. Καβάσιλα, Λόγος ες τόν Εαγγελισμόν,2, Π. Νέλλα, Θεομήτορ, σελ. 122-124).


ρθά, λοιπόν, Θεοτόκος χαρακτηρίζεται πό τούς Πατέρες τς κκλησίας μας ς « γίων γιωτέρα, καί ερν ερωτέρα, καί σίων σιωτέρα» (γίου ωάννου Δαμασκηνο, Λόγος Β, MPG. 96, 729 Α). Ατή, μέ τήν πί γς παρουσία της, πως καί πάλι σημειώνει Νικόλαος Καβάσιλας, μετέτρεψε τή γ σέ ορανό, δειασε τόν δη πό τούς δεσμώτες, κανε τούς νθρώπους πολίτες το ορανο, συνένωσε τούς νθρώπους μέ τούς γγέλους


Εφροσύνη ψυχς καί ρρητη μυστική χαρά προξενον τά γκώμια το μεγάλου θεοτοκόφιλου γίου καί κορυφαίου τν Κολλυβάδων, Νικοδήμου το γιορείτου, ποος κατενόησε σέ βάθος τήν ψηλή ποστολή τς Θεοτόκου, λλά καί τή μεγάλη της γιότητα καί πευθύνεται πρός ατήν δουλικς καί υικς, κφράζοντας τό «παθές πάθος» του μέ ατά τά λόγια: « γλυκυτάτη καί πργμα καί νομα Μαριάμ, τί πάθος εναι τοτο, που ασθάνομαι ες τόν αυτόν μου; γώ δεν μπορ νά χορτάσω τους παίνους τν μεγαλείων σου! σον γάρ περισσότερον τά παιν, τόσον περισσότερον τά ρέγομαι, και πόθος μου π᾿ πειρον προβαίνει, καί πιθυμία μου κόρεστος γίνεται, διό καί πάλιν πιθυμ νά τά παινέσω»


ψυχή μας, θά λάβει πρίν τό τέλος το πνευματικο ατο ταξιδίου κόμη μία δροσοσταλίδα Χάριτος, πό τήν νάγνωση και ντρύφηση τν γκωμίων το προειρημένου γίου, το σοφο Νικοδήμου πρός τήν ειπάρθενο Μαρία, τήν κατά χάριν Μητέρα λων τν ρθοδόξων Χριστιανν.


«σένα ο τν θείων Γραφν μπειροι, ποκαλοσιν κροστιχίδα πάντων τν Προφητν πίνακα τν δύο διαθηκνπόθεσιν τν ποστόλων∙ λην τν Πατέρων καί Διδασκάλων∙ στερέωμα τν Μαρτύρων∙ παρηγορία τν σίων∙ τς νοερς προσευχς διδάσκαλον∙ τς ταπεινώσεως εσηγήτριαν, τς γάπης τς διπλς παράδειγμα μψυχον…θαμα τν γγέλων, Θεο μίμητον μίμημα…ργαστήριον τς νώσεως τν συνελθουσν πί Χριστο φύσεων…». (πό τήν ρμηνεία τς ννάτης δς).

Νά πς δροσίζεται ψυχή πό τά θεομητορικά νάματα! λοι ο πιστοί, λαμβάνουμε τήν «ερμώνειον δρόσον» πού παρέχει Θεοτόκος, μέσα στά γκατα το εναι μας, χοντας πόψη μας τι « ν Μαρία χει μιά θέση τόσο κεντρική στό δόγμα, τή λατρεία καί τήν ελάβεια τς κκλησίας, εναι γιατί παιξε να ρόλο κεντρικό στήν οκονομία τς σωτηρίας. Διόρθωσε τήν Εα∙ μπόρεσε νά φανερώσει τόν νθρωπο πως τόν δημιούργησε ρχικά Θεός, νά δείξει λη του τήν πρώτη μορφιά καί δόξα.

 Καί, ν δέν ταν δια, παρά μόνο νας νθρωπος σάν λους τούς λλους, βυθισμένος καί ατός μέσα στήν κατάσταση τς φθορς πού δημιούργησε κτροχιασμός τν προπατόρων, μπόρεσε νά πραγματοποιήσει τό σκοπό, γιά τόν ποο νθρωπος δημιουργήθηκε στήν ρχή, δηλαδή νά γίνει δός, μέσα πό τήν ποία Λόγος το Θεο κανε προσωπικά την εσοδό Του στόν κόσμο γιά νά δράσει μέσα στήν στορία τν νθρώπων σάν Θεάνθρωπος καί νά σώσει, δηλαδή νά λοκληρώσει καί νά θεώσει τόν κόσμο». (Π. Νέλλα, Μητέρα το Θεο καί θεοκεντρικός νθρωπισμός, Σύναξη, 59, ούλιος –Σεπτέμβριος 1996).


Μέσα, λοιπόν, στή φοβερή δίνη τν ποικίλων θλίψεων καί πολυπλόκων προβληματισμν πού μς συνέχουν κατά τήν ντως ζοφερή καί ρεβώδη ποχή μας, ς ξιοποιήσουμε τόν «μψυχον θησαυρόν το Παμβασιλέως», τήν Παναγία Παρθένο καί ς ζητήσουμε τήν μυστική ντός το εναι μας παρηγορία καί ατρεία της, πως τό κάνουμε στό Μεγάλο Παρακλητικό Κανόνα πού ψάλλουμε: «Παράκλησιν ν τας θλίψεσιν οδα καί τν νόσων ατρν σε γινώσκω»… Μπορε νά μς ναπαύσει, νά δροσίσει καί νά πληρώσει σωτερικά τήν παρξή μας! Δέν εναι πλά νας γιος νθρωπος, λλά εναι «Θεομήτωρ», πως τήν νομάζει γιος πίσκοπος τς Νύσσης Γρηγόριος καί λλοι Πατέρες λλά καί μνολογία μας. χει παρρησία πρός τόν Υό της, το ποίου πάρχει κατά τόν Γρηγόριο Παλαμ «ταμεον καί πρύτανης το πλούτου τς χρηστότητος»!

ς τήν φωνάζουμε σέ κάθε δυσκολία μας καί ς πικαλούμαστε τό περύμνητο νομά της, προφέροντας συχνά τήν μικρή, λλά τόσο σχυρή προσευχή: «περαγία Θεοτόκε σσον μς», πως πράττουν καθημερινς καί καταπαύστως ο μνητικοί ρωδιοί το θωνος, ο γιορετες μοναχοί

Καί ς λπίζουμε στήν δυνατή πρεσβεία καί τήν καταίσχυντη προστασία της! Δέν θά φθανε ποτέ κανείς Χριστιανός στή φοβερή πόγνωση καί τήν δαιμονοκίνητη ατοχειρία, ν λπιζε στό λεος το Παντοδυνάμου Θεο, πού προχέεται δαψιλς στόν κόσμο, μέσ τν δυνατν δεήσεων τς Παναγίας Μητέρας Του! 

πευθυνόμαστε καί μες πρός ατήν τήν «περευλογημένην καί Δεδοξασμένην Μαριάμ», τελειώνοντας τήν παροσα ναφορά – πορεία πνευματικς ναψυχς, προφέροντας σο γίνεται καρδιακά καί παρξιακά τά δοξολογητικά καί κετευτικά λόγια το φλογερο κείνου Κεφαλονίτου εροκήρυκος, πισκόπου λία Μηνιάτη:



«λπίδα μου, καταφυγή μου, Μητέρα μου, να νεμα νά κάνεις πρός τόν Υόν σου δι᾿ μέ, γώ εμαι σωσμένος. Μαρία, ποιος ες σέ λπίζει, δύνατον εναι νά χαθ».





--------------------------------------------------------------------------------

[1] Μέσα στήν περίοδο το Φθινοπωρου πάρχουν καί λλες θεομητορικές ορτές , πως λχ. ορτή τς πονομαζομένης «Παναγίας Μυρτυδιωτίσσης» (24η Σεπτεμβρίου) καί τς «Γοργοϋπηκόου» καί «γίας Σκέπης» (1η κτωβρίου), λλά ναφορά μας στό κείμενο ατό εναι στίς λεγόμενες κεντρικές θεομητορικές ορτές.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου