Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

H Παναγία και ο Ελληνισμός

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

Τα χαρακτηριστικά της Υπεραγίας θαεοτόκου

Διήγησις περί της θαυματουργού εικόνος «Ρίζης του Ιεσσαί»


web statistics



Διήγησις περί της θαυματουργού εικόνος «Ρίζης του Ιεσσαί»
  κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση
Διήγησις περί της θαυματουργού εικόνος
«Ρίζης του Ιεσσαί»

Το όνομα
Ονομάζεται η εικόνα «Ρίζα του Ιεσσαί», διότι η Παναγία μας προέρχεται εκ του Ιεσσαί κατά σάρκα. Ο Ιεσσαί δε ήτο πατέρας του Προφητάνακτος Δαυίδ.
Εικονίζεται εις αυτήν την εικόνα η Υπεραγία Θεοτόκος ένθρονος, ενώ εκατέρωθεν Αυτής υπάρχουν οι κλάδοι ενός δένδρου. Εις το κάτω μέρος της εικόνος βλέπουμε τον Ιεσσαί εξαπλωμένον, ως να είναι η ρίζα του δένδρου, του οποίου βλέπουμε τους κλάδους, δεξιά και αριστερά του θρόνου της Παναγίας.
Εις το πρώτο σκαλί του θρόνου, και προς το κεφάλι του Ιεσσαί αναγράφεται η λέξις «Ιεσσαί» (ανορθόγραφα). Προς την μεριά δε των ποδών του Ιεσσαί αναγράφεται η χρονολογία 1790.
Εις τους κλάδους του δένδρου, κάθονται οι προφήται οι οποίοι έχουν προφητεύσει εις την Παλαιάν Διαθήκην για την Παναγία μας.
Ο κάθε δε προφήτης κρατάει ταυτόχρονα α) ειλητάριον, το οποίον περιέχει την προφητεία, την οποίαν εξανήγγειλε και β) ένα μικρό ομοίωμα, το οποίον παρουσιάζει εποπτικά την προφητεία του.
Έτσι λόγου χάριν:
Επάνω αριστερά, όπως βλέπουμε την εικόνα, έχουμε τον Προφήτη Μωϋσήν να κρατά ειλητάριον, το όποιον αναφέρει την προφητεία του. Ό πρ. Μωϋσης ως γνωστόν εκ της Παλαιάς Διαθήκης είδε δραμα εις το Όρος Σινά την βάτο, η όποία κατεφλέγετο, ένώ δεν κατεκαίετο· το όραμα δε αύτό προετύπωνε την Ύπεραγία Θεοτόκο, και την κατά σάρκα γέννηση τοϋ Κυρίου μας Ίησοϋ Χριστοϋ.
Με το αριστερό του χέρι ό πρ. Μωϋσης κρατάει ενα μικρό ομοίωμα μιας βάτου καιομένης, και μη κατακαιομένης, σύμφωνα με την προφητεία.
Κάτωθεν του πρ. Μωϋσέως, ευρίσκεται ο προφήτης Ααρών, του οποίου -κατά την Παλαιά Διαθήκη- εβλάστησε η ράβδος του.
Δια τούτο και εικονίζεται ο πρ. Ααρών να κρατά ειλητάριον, το οποίον αναφέρει την προφητεία του, ταυτόχρονα δε κρατά και μία ράβδο η οποία εβλάστησε (κατά το περιεχόμενον της προφητείας του). Ούτω καθ' εξής και οι άλλοι προφήται.

Προέλευσις της Εικόνος
Η εικόνα προέρχεται από την Καππαδοκία εκ του χωρίου Σούβερμεζ (Φλογητά). Έχει διαστάσεις 38 Χ 60 εκατοστά περίπου. Ήλθε εις την Ελλάδα περί τα μέσα της δεκαετίας του 1920, κατά την «ανταλλαγή». Την έφερε ο παππούς μου Αργύριος.
Θαύματα της Εικόνος (εξ όσων γνωρίξουμε)
α) «Κρατάει» νομίσματα κέρματα (άνευ τινός κολλητικής ουσίας, π.χ. κεριού)
β) Ευωδιάζει. Ευωδιάζουν και αντίτυπα της.
γ) Κατά την νύκτα που κοιμήθηκε ο παππούς μου (Αργύριος), η εικόνα έπεσε από τα εικονίσματα, όπου ήταν κρεμασμένη. Και ενώ κάτωθεν της εικόνος ευρισκόταν τα παιδιά του παππού μου (ο θείος μου Ιωάννης, και η θεία μου Δέσποινα, η μετέπειτα Δικαία μοναχή), όπου και εκοιμώντο, η εικόνα δεν έπεσε στα κεφάλια τους, αλλά έπεσε προς την πλευρά των ποδιών των παιδιών, σταθείσα μάλιστα εις ορθίαν θέσιν. Αυτό το γεγονός συνέβη το 1933.
δ) Η εικόνα εδάκρυζε τρεις ημέρες πριν εισβάλλουν οι Γερμανοί στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941. Η Παναγία μας συνέπασχε εις τα δεινά...
ε) Κάποιας κυρίας γειτόνισσάς μας, Φανής ονόματι, το παιδί ησθένησε· πήρε η εν λόγω κυρία την εικόνα μας σπίτι της για 40 ημέρες, και αφού παρεκάλεσε την Παναγία μας, με δεήσεις και ικεσίες να θεραπεύσει το παιδί της, πέτυχε του ποθουμένου της. Η Παναγία μας θεράπευσε το παιδί της.
στ) Γεννήθηκα από θαύμα αυτής της Εικόνος. Η μητέρα μου, μη μπορώντας να τεκνοποιήσει, προσέτρεξε εις την Παναγία μας -μέσω αυτής της εικόνος- και την παρεκάλεσε να της χαρίσει ένα παιδάκι, και κατόπιν να της το αφιερώσει. Η Παναγία μας δε εισήκουσε την δέηση της μητρός μου. (Το «παιδάκι» είναι ο υπογράφων...)
Έκτοτε και εις όλην μου την ζωή, συμβαίνει να έχω βαρύτατες και πολυχρόνιες ασθένειες, όμως χάρις εις την Παναγία μας ζω! Άλλες δε ασθένειές μου -κατά τους γιατρούς ανίατες- τις εθεράπευσε η Παναγία μου (μας). Με αξίωσε δε να γίνω και μοναχός, όπως μου έταξε η μητέρα μου, για να την υπηρετώ, και να την δοξάζω - Αμήν!
ζ) Θαυματούργησε πλαστικοποιημένο εικονάκι, αντίτυπο αυτής της εικόνος («Ρίζης του Ιεσσαί»). Ο πατέρας ενός γνωστού μου -ονόματι Αναστασίου- ευρίσκετο για 4 ημέρες σε αναισθησία (αφασία). Αυτός λοιπόν ο γνωστός μου Αναστάσιος, έβαλε εις το προσκεφάλι του ένα εικονάκι (αντίτυπο αυτής της εικόνος)· το αποτέλεσμα; Την επόμενη ημέρα σηκώθηκε ο πατέρας του.

Αντώνιος μοναχός
Ιερά Μονή Φιλοθέου Άγιον Όρος

ΑΝΤΙΑΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ   www.egolpion.com

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

Η Βασίλισσα των Ουρανών είναι ιδιαίτερα κοντά στα παιδιά που την καλούν. Τα αγαπά και τα βοηθά.


web statistics


O  Άγιος Ιωάσαφ του Μπέλγκοροντ γεννήθηκε στην Proluka, στην επαρχία Πόλτοβα στις 8 Σεπτεμβρίου 1705, στην εορτή της Γεννήσεως της Θεοτόκου. Ήταν απόγονος της αριστοκρατικής οικογένειας της Ουκρανίας Gorlenkovi. Το όνομά του όταν βαπτίστηκε ήταν Ιωακείμ.

Ο πατέρας του Joachim τον έγραψε στο Κίεβο στην θεολογική ακαδημία στην ηλικία των επτά ετών. Εκεί το αγόρι αγάπησε τη μοναστική ζωή. Αν και οι γονείς του ήταν εναντίον του μοναχισμού ο πατέρας του, Joachim πραγματοποίησε την πρόθεσή του παιδιού του και το 1727 εκάρη μοναχός στη μονή Κίεβο-Μπρατσκ.
Οι αρετές του έγιναν αντιληπτές από την ιεραρχία. Αποδείχτηκε ικανός διαχειριστής στις υποθέσεις της εκκλησίας αλλά και πολύ ασκητικός και άνθρωπος της προσευχής. Υπηρέτησε ως ηγούμενος στη μονή Μονή Μεταμορφώσεως, στο Mgarsk και αργότερα ως εφημέριος της Λαύρας Αγίας Τριάδας- Αγίου Σεργίου. Τελικά το 1748 μπήκε στην τάξη των επισκόπων , και διορίστηκε επίσκοπος του Μπέλγκοροντ.
Ο Αγίου Ιωασάφ δούλευε συνεχώς και ακούραστα στην υπηρεσία της Εκκλησίας, και δεν μεριμνούσε για την υγεία του. Πέθανε σε ηλικία 49, στις 10 Δεκεμβρίου 1754. Ο Άγιος Ιωασάφ αγιοποιήθηκε από την Εκκλησία στις 4 Σεπτεμβρίου 1911.
Οι ακόλουθες μαρτυρίες σχετικά με τον άγιο είναι από το βιβλίο Πατερική Συνομιλίες με Παιδιά (Μόσχα, 1997, ανατύπωση από την έκδοση 1901), μετάφραση από τη Μαρία Naumenko.

Η Βασίλισσα των Ουρανών είναι ιδιαίτερα κοντά στα παιδιά που την καλούν
Τους αγαπά και τους βοηθά.
Μόλις ο πατέρας του αγίου Ρώσου Ιεράρχη Ιωασάφ του Μπέλγκοροντ καθόταν στη βεράντα του το ηλιοβασίλεμα σκεφτόταν τι περίμενε το γιο του, όταν μεγαλώσει και τελειώσει τις σπουδές του. Ξαφνικά είδε τη Μητέρα του Θεού στον αέρα και το γιο του στα γόνατά να, προσεύχεται στα πόδια της. Τότε άκουσε να λέει στον Ιωασάφ, "Η προσευχή σου είναι αρκετό για μένα", καθώς και ένας άγγελος τον σκέπασε με τον επισκοπικό μανδύα. Έτσι ο Αγίους Ιωασάφ, ενώ ακόμα ήταν παιδί, προσευχόταν στη Βασίλισσα των Ουρανών, και την εκλιπαρούσε να μην τον αφήσει, και ποτέ δεν το έκανε!
Πρέπει επίσης να προσευχόμαστε στους αγίους του Θεού . Ευχαριστιούνται οι άγιοι οι ένθερμοι μεσολαβητές ενώπιον του Θεού για μας. Υπάρχουν ολόκληρα βιβλία που γράφτηκαν για τα θαύματα που ενδυνάμωναν τον Άγιο Νικόλαο, τον Άγιο Σέργιο του Radonezh, τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ, και άλλους. Οι άγιοι αυτοί είναι πολύ κοντά στα παιδιά που τους καλούν . Ακούστε τι συνέβη σε ένα μικρό αγόρι. Από την ηλικία των τεσσάρων, τα πόδια και τα χέρια του ήταν λυγισμένα και ήταν ανίκανος να περπατήσει. Κάποτε, όταν όλοι στο σπίτι κοιμόντουσαν, η μητέρα άκουσε τη φωνή του γιου της: «Μαμά, μαμά!" Ρώτησε τι ήθελε. Το αγόρι απάντησε: Είδα ένα όνειρο. Ένας γέρος μου εμφανίστηκε και είπε, "Γιατί κλαις;" Μου απάντησε: "Είμαι σακάτης και δεν μπορεί να περπατήσω, ο πατέρας μου είναι φτωχός, είμαι βάρος σε αυτόν και αυτός γκρινιάζει». "Είναι καλό που προσεύχεσαι στον Θεό," συνέχισε ο γέρος, "αλλά μην κλαίς. Πηγαίνετε στο Μπέλγκοροντ, προσευχήσου στον τάφο του Αγίου Ιωάσαφ, και θα περπατήσεις." Τα λόγια του ιεράρχη έγιναν πραγματικότητα. Όταν το αγόρι μεταφέρθηκε στο λείψανο του Αγίου, άρχισε να σταυρώνει τον εαυτό και στη συνέχεια ήταν σε θέση να περπατήσει. Συνεπώς, σας ικετεύω, τα παιδιά, να έχουν μια συνήθεια - και ποτέ να μην αφήνουν - της προσευχής πρωί και βράδυ και πριν από την έναρξη και λήξη κάθε εργασία. Τα παιδιά που προσεύχονται στη Βασίλισσα του Ουρανού και στους αγίους του Θεού-παρακαλώντας στις ανάγκες και τις λύπες, θα προστατεύονται από πολλές καταστροφές. Προσευχήσου στη Μητέρα του Θεού και στους αγίους. Η Μητέρα του Θεού και η άγιοι ζούσαν κάποτε στη γη και ήταν και οι ίδιοι που είχαν ανάγκη και βοήθεια από τους ανθρώπους, ζητώντας την προστασία και την μεσολάβηση τους.
http://www.pravoslavie.ru

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

Μή κλαῖς, μή φοβᾶσαι, θἄρθει ἄσπρη μέρα καί γιά μᾶς


web statistics



του π. Γεώργιου Χάα


Ενοριακή Ευλογία τεύχος 114


Αὐτός ὁ στίχος λαϊκοῦ τραγουδιοῦ ἀποκτᾶ μέσα στήν μαυρίλα τῶν ἡμερῶν μας ἰδιαιτέρα σημασία. Ἐπικρατοῦν ὀδυρμοί καί φόβοι γιά τό ἄμεσο, ἀλλά καί τό ἀπώτερο μέλλον, καί μάλιστα σέ τέτοιο βαθμό, ὥστε νά εἶναι ὁ στίχος αὐτός παρηγορητικός. Κι’ ὅμως ἰσχύει, διότι ἡ ἐλπίδα γιά μᾶς δέν εἶναι μιά ἀφηρημένη ἔννοια, ἀλλά ἔχει πρόσωπο καί ὑπόσταση: «Δι’ ἡμᾶς γάρ ἐγεννήθη παιδίον νέον, ὁ πρό αἰώνων Θεός».


Αὐτές τίς ἡμέρες ὅλος ὁ κόσμος ἑτοιμάζεται νά ἑορτάση καί φέτος Χριστούγεννα. Τό ἐρώτημα εἶναι : Τί εἴδους Χριστούγεννα, μέ ἤ χωρίς Χριστόν; Γιά τόν πολύ κόσμο καί στά περισσότερα μέρη τοῦ λεγομένου πολιτισμένου κόσμου τά Χριστούγεννα δέν εἶναι τίποτε παραπάνω ἀπό μιά ἀργία, μιά εὐκαιρία γιά ξεκούραση, ψυχαγωγία καί ἀποβλάκωση, μιά ψεύτικη λάμψη, μέ ἀποτέλεσμα τό ψῦχος καί τό σκότος νά διακοποῡν προσωρινά ἀπό τίς φλόγες τοῦ τζακιοῦ καί τή λάμψη τῶν φωτοβολίδων, οὐσιαστικά ὅμως νά παραμένουν καί νά ἐπιδεινώνονται.


Τά Χριστούγεννα γιά μᾶς ἀποκτοῦν νόημα, ἄν γεννηθῆ ἤ ἀναγεννηθῆ ὁ Χριστός ἐντός ἡμῶν, ὥστε νά πληροῖ ὅλην τήν ὕπαρξή μας, καί μάλιστα στό βαθμό πού προδιαγράφει ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος: «Ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζεῖ δέ ἐν ἐμοί Χριστός». Γιά νά ἐπιτευχθῆ αὐτός ὁ οὐσιαστικός τρόπος ἑορτασμοῦ τῶν Χριστουγέννων ὑπάρχουν προϋποθέσεις: πρέπει νά γίνουμε τόπος κατάλληλος γιά τήν ὑποδοχή τοῦ Θείου Βρέφους. Καί γιά τό πῶς μπορεῖ να γίνη αὐτό, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς δίνει ὁδηγίες μέσω τῶν Ἁγίων πού ἔγιναν πραγματικές φάτνες. Ἕνας ἀπ’ αὐτούς τούς ἁγίους εἶναι ὁ Ἅγιος Ρωμανός ὁ Μελωδός, ὁ ὁποῖος εἶχε τό ἰδιαίτερο χάρισμα νά ἐνδύση τη δογματική ἀκρίβεια μέ τό ἄριστο ποιητικό περίβλημα, καί νά μᾶς μεταδώση τίς ὁδηγίες πῶς πρέπει νά ἑτοιμασθοῦμε γιά τή γέννηση τοῦ Χριστοῦ, με ἕναν ἰδιαίτερο εὔληπτο τρόπο. Οἱ δύο πρῶτοι ὕμνοι του «Τῆς Ἁγίας καί Πανσέπτου Γεννήσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ» καί «τῇ ἐπαύριον τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως» δέν διαβάζονται ὁλόκληροι στίς Ἱ. Ἀκολουθίες, παρά μόνον τό Κοντάκιον καί ὁ πρῶτος Οἶκος τῶν συνολικά 24 τοῦ πρώτου καί 18 τοῦ δευτέρου ὕμνου, ἰδιαιτέρως τό Κοντάκιον τοῦ πρώτου, τό ὁποῖο ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας καθ’ ὅλην τήν περίοδο πού διανύουμε, τό γνωστό «Ἡ Παρθένος σήμερον τόν ὑπερούσιον τίκτει...».


Δέν ἐπαρκεῖ ἐδῶ ὁ χῶρος γιά τή λεπτομερῆ ἀποτύπωση καί ἑρμηνεία τοῦ θεοπνεύστου κειμένου, ἁπλῶς μᾶς χρησιμεύει ὡς ὁδηγός γιά ναπλησιάσουμε σωστά τήν φάτνη. Οἱ ἐν λόγω ὕμνοι ἀποδίδουν διαλόγους τῆς Παναγίας μέ τόν Χριστό, τῆς Παναγίας μέ τούς Μάγους καί τῆς Παναγίας μέ τούς Πρωτοπλάστους. Οἱ διάλογοι αὐτοί μᾶς διασαφηνίζουν ὅτι ὁ Θεός προσφέρει την Χάρι του στούς ἀνθρώπους πού θέλουν νά Τόν γνωρίσουν, ἀλλά σέ καμιά περίπτωση δέν παραβιάζει τό αὐτεξούσιο, πού εἶναι τό χαρακτηριστικό γνώρισμα τοῦ ἀνθρώπου, αὐτό πού τόν κάνει νά διαφέρει ἀπό τά ἄλογα ζῶα. Μέ αὐτά τά δεδομένα ὁ ἱερός ποιητής ξεκαθαρίζει ὅτι ὁ δρόμος προς τήν Βηθλεέμ εἶναι συγκεκριμένος καί περνάει ἀναγκαστικά ἀπό τούς ἑξῆς σταθμούς: Τόν ἱερό πόθο τηνἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ Λόγου την αὐτογνωσία τοῦ ἀνθρώπου την μετάνοιά του και τίς μεσιτεῖες τῆς Παναγίας.


Ἄς δοῦμε ἀπό κοντά μερικούς σταθμούς αὐτῆς τῆς διαδρομῆς. Στον τρίτο Οἶκο τοῦ ὕμνου τῶν Χριστουγέννων ἐκφράζει ἡ Παναγία τήν ἀπορία ἐκ μέρους ὅλου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους: «ὑψηλέ βασιλεῦ, τί σοί και τοῖς πτωχεύσασι» ... «σπηλαίου ἠράσθης ἤ φάτνῃ ἐτέρφθης;», δηλ. τι κοινό μπορεῖς νά ἔχης Ἐσύ μέ μᾶς τούς ἀνθρώπους πού ἑκουσίως, διά τῆς παρακοῆς μας πτωχεύσαμε καί συνεχῶς πτωχεύουμε; Ἐρωτεύθηκες τό σπήλαιο, ἤ αἰσθάνθηκες ἰδιαιτέρα τέρψη καί εὐχαρίστηση στή φάτνη τῶν ἀλόγων; Τό ἐρώτημα διατυπώνεται γιά μᾶς, μέ τήν ἐλπίδα μήπωςσυναισθανθοῦμε τό μέγεθος τῆς κενώσεως καί ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γιά μᾶς τους ἀνθρώπους. Ἀλήθεια, σκεφθήκαμε ποτέ ποιά «τέρψη» θά αἰσθανόμασθαν ἐμεῖς, ἄν ξαπλώναμε σέ μιά μυρμηγκοφωλιά, πού θά ἦταν ἀσυγκρίτως μικρότερη συγκατάβαση τοῦ ἑνός κτίσματος πρός τό ἄλλο, παρά τήν τοῦ ἀκτίστου Θεοῦ πρός τό κτῖσμα συγκατάβαση;

Ἀκολουθεῖ διάλογος τῆς Παναγίας μέ τούς Μάγους, οἱ ὁποῖοι κτυποῦν τήν πόρτα γιά νά δοῦν καί νά προσκυνήσουν τόν Χριστόν. Σ’αὐτόν τόν διάλογο οἱ Μάγοι διηγοῦνται τήν ἀναζήτησή τους, τή φανέρωση τοῦ Ἀστέρος καί τό αἴτημά τους, τό ὁποῖο ἡ Παναγία μεταφέρει στό ΘεῖοΒρέφος της, παρακαλῶντας το, ὅπως τούς δεχθῆ: «... ἰδού γάρ μάγοι ἔξωζητοῦσι σε τῶν ἀνατολῶν οἱ βασιλεύοντες. Τό πρόσωπόν σου ἐπιζητοῦσικαί λιτανεύουσιν ἰδεῖν οἱ πλούσιοι τοῦ σοῦ λαοῦ.»(οἶκ.ς΄ ) καί «Ἐπειδήοὖν λαός σός ἐστι, τέκνον, κέλευσον ὑπό σκέπην τήν σήν γένωνται, ἵνα ἴδωσι πενίαν πλουσίαν, πτωχείαν τιμίαν. Αὐτόν σε δόξαν ἔχω καικαύχημα, διό οὐκ αἰσχύνομαι. Αὐτός εἶ χάρις καί ἡ εὐπρέπεια τῆςσκηνῆς κἀμοῦ, νεῦσον εἰσέλθωσιν, οὐδέν μοι μέλει τῆς εὐτελείας. Ὡςθησαυρόν σε γάρ κρατῶ, ὅν βασιλεῖς ἦλθον ἰδεῖν βασιλέων καί μάγωνἐγνωκότων ὅτι ὤφθης παιδίον νέον, ὁ πρό αἰώνων θεός.»(οἶκ.ζ’)

Σ’ αὐτούς τούς λίγους στίχους συναντοῦμε τήν πρώτη δέηση τῆςΠαναγίας, καί μάλιστα ὑπέρ ἀλλοδαπῶν ἐξ Ἀνατολῆς, τούς ὁποίους ἡΠαναγία ὀνομάζει «πλουσίους τοῦ λαοῦ Σου». Νά ποιοί ἀποτελοῦν τόν λαό τοῦ Θεοῦ:ἐκεῖνοι πού ποθοῦν νά γνωρίσουν τό πρόσωπό Του καί στους ὁποίους ἀποκαλύπτεται.Καί ἐπειδή ἔκαναν ὁλόκληρη πορεία/λιτανεία για νά δοῦν τό πρόσωπό Του, ἡ Παναγία, παρ’ ὅτι πρόκειται γιά βασιλεῖς τῆς ἀνατολῆς, δέν ντρέπεται νά τούς ὑποδεχθῆ σ’ ἕνα πτωχικό ἁπλό σπίτι, ἐπειδή ἐκεῖνοι θέλουν νά δοῦν τόν πραγματικό πλοῦτο καί θησαυρό, τον Χριστόν. Καί ἐπειδή πολύ ἰσχύει δέησις μητρός πρός εὐμένειαν δεσπότου, ἀμέσως ἀνταποκρίνεται ὁ Χριστός στόν θ΄ οἶκο:«Νῦν οὖν δέξαι, σεμνή, δέξαι τούς δεξαμένους με. Ἐν αὐτοῖς γάρ εἰμί ὥσπερ ἐν ταῖς ἀγκάλαις σου.» Πολλά μᾶς διδάσκουν καί μᾶς προβληματίζουν αὐτοί οἱ στίχοι.


Εἴμαστε λαός τοῦ Θεοῦ; Ἔχουμε τή λαχτάρα τῶν μάγων νά δοῦμε τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ; Ἔχουμε τήν πεποίθηση τῆς Παναγίας ὅτι ὁ θησαυρός μας εἶναι ὁ Χριστός ἤ ντρεπόμαστε πού ὑστεροῦμε ἔναντι ἄλλων δῆθεν σπουδαίων ἀπό ἀνατολή καί δύση, διότι στερούμαστε συγκριτικά μέ ἐκείνους ὑλικῶν ἀγαθῶν; Μᾶς κυριαρχεῖ ἡ ἀγάπη γιά τόν Χριστό ἤ τό κόμπλεξ; Ὁ Ἰσραηλιτικός λαός, ὁ κάποτε περιούσιος, ἀποδοκίμασε τονΧριστόν καί πρό αὐτοῦ τούς προφῆτες, ἀναζήτησε ἄλλα καί ἔχασε τά πάντα. Ἔπαψε νά θεωρεῖται λαός τοῦ Θεοῦ. Ἡ Παναγία λέγει ἀπευθυνόμενη πρός τούς μάγους: «Τήν Ἱερουσαλήμ πᾶσαν περιωδεύσατε, τήν πόλιν ἐκείνην τήν προφητοκτόνον». Ἰδιαίτερα διαβεβλημένοι ἦσαν οἱ ἄρχοντές της, πολιτικοί καί θρησκευτικοί: «Ἡρώδην πάλιν πῶς διελάθετε τόν ἀντί θεσμῶν φόνους ἐμπνέοντα; ... Τί ὑμᾶς ἐπηρώτησεν Ἡρώδης ὁ ἄναξ καί οἱ Φαρισαῖοι;»

Ἡ ἀπάντηση τῶν μάγων ὑπῆρξε ἀποκαλυπτική για τήν κακία τῶν ἀρχόντων. Ἤθελαν νά μάθουν μόνο τόν χρόνο, δέν εἶχαν τήν παραμικρή ἐπιθυμία νά συναντήσουν τόν Χριστό: (οἶκ. ιζ’) «Ἡρώδης πρῶτον, εἶτα ὡς ἔφησας, οἱ πρῶτοι τοῦ ἔθνους σου τόν χρόνον τοῦ φαινομένου νῦν ἄστρου παρ’ ἡμῶν ἐξηκριβώσαντο. Καί ἐπιγνόντες ὡς μή μαθόντες οὐκ ἐπεθύμησαν ἰδεῖν ὅν ἐξηρεύνησαν μαθεῖν,ὅτι τοῖς ἐρευνῶσιν ὀφείλει θεωρηθῆναι παιδίον νέον, ὁ πρό αἰώνων Θεός.» Οἱ μάγοι προσπάθησαν νά ξυπνήσουν τό ἐνδιαφέρον τῶν ἀρχόντων συγκρίνοντας τή δική τους πορεία μέ τήν ἔξοδο τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπό την Αἴγυπτο, τήν ράβδο τοῦ Μωσέως μέ τόν ἀστέρα, ἀλλά μάταια.


Οἱ κρατοῦντες στή Ἱερουσαλήμ ἀπαρνήθηκαν τό ἱστορικό τους παρελθόν χάριν τῆς πρόσκαιρης ἐξουσιομανίας τους. Μετά τήν περιγραφή τῆς προσκύνησης καί τῆς προσφορᾶς τῶν τριῶν δώρων, ὁ ἱερός ὑμνογράφος ἐκθέτει τήν προσευχή τῆς Παναγίας ὑπέρ ὅλου τοῦ κόσμου (Οἶκ.κβ΄ ):«Τριάδα δώρων, τέκνον, δεξάμενος, τρεῖς αἰτήσεις δός τῇ γεννησάσῃ σε. Ὑπέρ ἀέρων παρακαλῶ σε καί ὑπέρ τῶν καρπῶν τῆς γῆς καί τῶν οἰκούντων ἐν αὐτῇ. Διαλλάγηθι πᾶσι δι’ ἐμοῦ, ὅτι ἐτέχθης παιδίον νέον, ὁ πρό αἰώνων θεός» καί στόν κγ’ οἶκο «ἀλλά ὑπέρ πάντων ἐγώ δυσωπῶ σε. Ἐποίησάς με ὅλου τοῦ γένους μου και στόμα καί καύχημα. Ἐμέ γάρ ἔχει ἡ οἰκουμένη σου σκέπην κραταιᾶν, τεῖχος καί στήριγμα ...».



Ἡ Παναγία εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία μέ τίς πρεσβεῖες της προσπαθεῖ να γεμίση καί πάλι τόν παράδεισο. Αἰσθάνεται ὑπεύθυνη γιά ὅλους, ἄσχετα ἄν οἱ ἴδιοι καί τώρα ἀκόμα πέφτουν θύματα τῆς αὐταρέσκειας καί τοῦ μίσους τους, τό ὁποῖο φτάνει μέχρι τό σημεῖο νά τούς διώξουν πίσω στην Αἴγυπτο, ἀπό ὅπου ὁ ἴδιος ὁ Θεός κάποτε τούς ἐλευθέρωσε. Ἐμεῖς τί ἀποφασίσαμε; Θέλουμε νά διώξουμε τόν κάθε Ἡρώδη και νά κρατήσουμε τόν Χριστό στό κατάλυμμα τῆς καρδιᾶς μας, ἀλλά καί στον τόπο μας; Ἄς μάθουμε ἀπό τούς Ἰσραηλῖτες, ὅτι ὅποιος ἀποστρέφεται τον Θεό, ἀπαρνεῖται τήν κληρονομιά του καί ἀποποιεῖται τῆς περιουσίας του. Παύει νά ἀνήκει στόν περιούσιο λαό καί κάθεται στό σκότος τῆς κακίας του. Στόν κδ΄ οἶκο λέγει ἡ Παναγία: «... μέλλω ἐπί τήν Αἴγυπτον μολεῖν καί φεύγειν σύν σοί διά σέ, ὁδηγέ μου, υἱέ μου, ποιητά μου, λυτρωτά μου, παιδίον νέον, ὁ πρό αἰώνων θεός».


Αὐτά τά Χριστούγεννα ὀφείλουμε νά ξεκαθαρίσουμε τί θέλουμε, ναἀκολουθήσουμε «τόν Ἡρώδη καί τούς πρώτους τοῦ ἔθνους» μέ τά ἔνστικτα αὐτοσυντηρήσεως στήν ἐξουσία καί τά κόμπλεξ τους, ἤ νά παρακαλοῦμε μαζί μέ τούς πρωτοπλάστους τήν Παναγία «ἰδού εἰμί πρό ποδῶν σου, παρθένε μῆτερ ἄμωμε, καί δι’ ἐμοῦ πᾶν τό γένος τοῖς ἴχνεσί σου πρόκειται ..., ἄμειψόν μου τήν πενίαν ἐνώπιον οὗ ἔτεκες, ἡ κεχαριτωμένη» (ὕμνος τῆ ἐπαύριον, οἶκ.η’).


Περιούσιος λαός θά εἴμαστε ἄν εἴμαστε ἀκόμα; –ὅσο ἡ περιουσία μας εἶναι ὁ Χριστός. Τότε ἡ Παναγία καί πάλι θά σκεπάση αὐτό τό λαό, καί πάλι θά κατατροπώση κάθε ἐχθρό καί πολέμιο. Ἄν ὅμως ἐπικρατήση ἡ μερίδα τοῦ Ἡρώδη καί τῶν Φαρισαίων, θά ἀναγκασθῆ καί πάλι εἰς φυγή. Τελικά εὔκολα μποροῦμε νά δοῦμε ἄσπρη μέρα, προστρέχοντες στις ἀγκάλες τῆς Μητέρας μας, τῆς μητέρας τοῦ αὐτόφωτος Χριστοῦ
Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ πάντων ἡμῶν!

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

Η τιμή της Παρθένου Μαρίας.


web statistics


Είναι γεγονός ότι ο άνθρωπος σώζεται από τον Τριαδικό Θεό. Τα τρία πρόσωπα της μίας και αυτής θεότητας συνεργάζονται για την σωτηρία του ανθρώπου. Ο Θεός Πατέρας ελκύει προς τον Υιό· «Ουδείς δύναται να έλθη προς εμέ, εάν δεν ελκύση αυτόν ο Πατήρ ο πέμψας με» (Ιωάννης, στ 44). Ο Υιός είναι η οδός προς τον Πατέρα· «Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή· ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα, ειμή δι' εμού» (Ιωάννης, ιδ 6). Το Άγιο Πνεύμα ενδυναμώνει τους πιστούς, τους αγιάζει, και τους οδηγεί«εις πάσαν την αλήθειαν» (Ιωάννης, ιστ 13).

Ο Θεός όμως πάντα χρησιμοποιεί άγια σκεύη προκειμένου να κάνει το έργο Του. Σε κάθε εποχή. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ο Θεός δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά, αλλά ότι ο Θεός τιμάει τον άνθρωπο και τον κάνει συνεργό Του. Ο απ Παύλος εκφράζει αυτήν την αγιογραφική αλήθεια με την φράση «θεου γαρ εσμεν συνεργοι» (Α Κορινθίους, γ 9). Για παράδειγμα, χρησιμοποίησε τον Μωυσή και τον Ααρών για να βγάλει τον λαό του τον Ισραήλ από την Αίγυπτο. Χρησιμοποίησε τον Ιησού του Ναυή, τους κριτές στην εποχή πριν την βασιλεία, τους προφήτες αργότερα κτλ. Το ίδιο και για την έλευση του Υιού και Λόγου για την σωτηρία μας, χρησιμοποίησε μια Παρθένα γυναίκα. Ο απ Παύλος αναφέρει· «οτε δε ηλθεν το πληρωμα του χρονου εξαπεστειλεν ο θεος τον υιον αυτου γενομενον εκ γυναικος γενομενον υπο νομον ινα τους υπο νομον εξαγοραση ινα την υιοθεσιαν απολαβωμεν» (Γαλάτας, δ 4-5). Στην Αγία Γραφή τέσσερα πρόσωπα είναι προφητευμένα. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο βασιλιάς Ιωσίας, και η Παρθένος Μαρία. Ήταν σκεύος εκλογής ανάμεσα σε χιλιάδες παρθένες κοπέλες. Είναι πρέπον να τιμάμε αυτούς που πρώτος τίμησε ο Θεός. Ένα τέτοιο πρόσωπο είναι και η Παρθένος Μαρία που τιμάει η εκκλησία του Χριστού.

Ο Θεός τιμά την παρθένο Μαρία δια του αγγέλου Γαβριήλ, ξεχωρίζοντάς το πρόσωπό της ως ευλογημένο ανάμεσα στις γυναίκες· «και εισελθων ο αγγελος προς αυτην ειπεν· χαιρε, κεχαριτωμενη, ο Κυριος μετα σου, ευλογημενη συ εν γυναιξι» (Λουκάς, α 28). Και όχι μόνο αυτό, αλλά στην συνέχεια της λέει ότι βρήκε χάρη από τον Θεό. Και γνωρίζουμε σε ποιους δίνει χάρη ο Θεός και σε ποιους αντιτάσσεται. Και αφού της εξηγεί ο Γαβριήλ ότι θα κυοφορήσει τον Λόγο του Θεού δια Αγίου Πνεύματος, εκείνη δίνει την συγκατάθεσή της· «ιδου η δουλη Κυριου γενοιτο μοι κατα το ρημα σου» (Λουκάς, α 38).  Ο άγιος Κύριλλος Ιερσολύμων (313- 387 μ Χ), αναφέρει τα εξής · « Το Άγιο Πνεύμα είναι που ήλθε στην αγία Παρθένο Μαρία. Διότι, επειδή Εκείνος που θα γεννιόταν ήταν ο Χριστός ο Μονογενής, την επισκίασε δύναμη από τον Ύψιστο, και το Πνεύμα το Άγιο, που ήλθε  σ’ Αυτήν την εξαγίασε, για να μπορέσει να δεχτεί Αυτόν, μέσω του οποίου δημιουργήθηκαν τα πάντα» (Κατήχηση 17η , 6).

Η Γραφή σημειώνει ότι αφού γέμισε με Πνεύμα Άγιο η Ελισάβετ, την αποκάλεσε «η μητηρ του Κυριου μου»(Λουκάς, α 43). Η ίδια η Παρθένος Μαρία μεγαλύνει τον Κύριο διότι επέβλεψε στην ταπείνωσή της και αναφέρει«ιδου γαρ απο του νυν μακαριουσιν με πασαι αι γενεαι»(Λουκάς, α 48). Θα την μακαρίζουν όλες οι γενεές από τότε και συνεχώς, για την μεγάλη τιμή που δέχτηκε να γεννήσει τον προαιώνιο Λόγο του Θεού. Που σημαίνει ότι η προσφορά της στην Σωτηρία του ανθρώπου ήταν τεράστιας σημασίας, όχι με την έννοια ότι η ίδια σώζει άμεσα, αλλά ότι με την συγκατάθεσή της γίνεται το μέσον για να έρθει η Σωτηρία στην ανθρωπότητα, που είναι ο Χριστός. Κατά τον άγιο Ειρηναίο της Λυών (δεύτερος αιώνας μετά Χριστόν), «Η Μαρία υπακούσασα έγινε αιτία σωτηρίας για ολόκληρη την ανθρωπότητα» (Βλέπε Πατρολογία Στ. Παπαδόπουλου, Ά τόμος, σελ. 298). Ο μακαριστός π Αντώνιος Αλεβιζόπουλος, παρατηρεί όμορφα· «Η ανθρωπότης δίδει στο πρόσωπο της Παρθένου την αγνότερη προσφορά της στον Θεό και ο Θεός τη δέχεται και την κάνει δοχείο, τόπο της γέννησής Του, μητέρα του ανθρώπινου γένους και ολόκληρου του κόσμου. Αυτό σημαίνει ο λόγος του Κυρίου στον αγαπημένο Του μαθητή, Ιδού η μήτηρ σου (Ιωάννης, ιθ 27) [Η Ορθοδοξία μας, σελ. 200]. Οποιαδήποτε τιμή και αν δώσουμε στην Παρθένο Μαρία, δεν θα είναι μεγαλύτερη από αυτήν που της έδωσε ο ίδιος ο Θεός.

Ο Θεός θέλει την τιμή των αγίων Του. Με εγκώμια που θα εκτείνονται στους αιώνες. «Μνήμη δικαίων μετ’ εγκωμίων» (Παροιμίες Ι 7). Και  «Εις μνημόσυνον αιώνιον έσται ο δίκαιος» (Ψαλμός ΡΙΒ 6). Ο ίδιος ο Θεός λέει«τους δοξαζοντας με δοξασω» (Α Σαμουήλ, β 30). Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει και το «Τιμή γαρ μάρτυρος, μίμησις μάρτυρος». (Λόγος εις Μάρτυρας). 

Όσοι αρνούνται την θεάρεστη τιμή των αγίων που πρώτος τίμησε και δόξασε ο Θεός, φέρουν περιστατικά για να αφαιρέσουν αυτήν την τιμή, διαστρέφοντας τα σαφέστατα λόγια της Αγίας Γραφής.

Αναφέρουν το περιστατικό όπου ενώ Εκείνος κήρυττε, η μητέρα του και οι αδελφοί Του τον ζητούσαν έξω. Του είπαν· «Ιδού, η μήτηρ σου και οι αδελφοί σου έξω σε ζητούσι». Τότε ο Κύριος είπε· «Τις είναι η μήτηρ μου ή οι αδελφοί μου; και περιβλέψας κύκλω προς τους καθημένους περί αυτόν, λέγει, Ιδού η μήτηρ μου και οι αδελφοί μου διότι όστις κάμει το θέλημα του Θεού, ούτος είναι αδελφός μου, και αδελφή μου, και μήτηρ»(Μαρκ.γ:31-33). Ο μακαριστός π Αλεβιζόπουλος εξηγεί για το συγκεκριμένο περιστατικό· «Μερικές φορές ο Χριστός, όταν μιλούσε για τον εαυτό Του ή γενικότερα, προσάρμοζε τους λόγους Του στην αντίληψη των ακροατών Του με σκοπό να τους κηρύξει βαθιές διδασκαλίες. Έτσι απάντησε στους Ιουδαίους που έθεταν την σαρκική συγγένεια πάνω από την πνευματική» (Η Ορθοδοξία μας, σελ. 206). Πέρα από αυτήν παρατήρηση, μπορούμε να ισχυριστούμε και το εξής απλό. Η κατά σάρκα μητέρα του Κυρίου Ιησού Χριστού, ήταν και κατά σάρκα συγγενής με τον Ιησού, εφόσον κυοφορήθηκε στην κοιλιά της, είναι όμως και πνευματική Του συγγενής, εφόσον και εκείνη έκανε το θέλημα του Θεού στην ζωή της. Επομένως, η προσπάθεια από πλευράς των αιρετικών να μειώσουν το πρόσωπο της Θεοτόκου, δεν είναι μόνο ασέβεια, αλλά και διαστροφή των λόγων του Ευαγγελίου.

Χρησιμοποιούν επίσης και μια άλλη περίπτωση , κατά την οποία κάποια γυναίκα φώναξε «Μακαρία η κοιλία ήτις σε εβάστασε, και οι μαστοί τους οποίους εθήλασας», και ο Κύριος απάντησε «Μακάριοι μάλλον οι ακούοντες τον λόγον του Θεού και φυλλάττοντες αυτόν» (Λουκάς, ια 28). Σε αυτό το σημείο, οφείλουμε να δούμε την φράση αυτή στο αρχαίο κείμενο. Στο αρχαίο γράφει «μενουνγε μακαριοι οι ακουοντες τον λογον του Θεου και φυλασσοντες αυτόν». Ο π Αλεβιζόπουλος παρατηρεί· «Η λέξη ‘’μενουνγε’’ δε σημαίνει ‘’μάλλον’’, αλλά βεβαίως, αληθινά, πράγματι (Ρωμαίους, ι 18, Λουκάς, β 51) [Η Ορθοδοξία μας, σελ. 206].  Η κριτική έκδοση του κείμενου της Καινής Διαθήκης των Nestle – Aland αναφέρει «ατός δ επεν· μενον μακάριοι ο κούοντες τόν λόγον τοθεο καί φυλάσσοντες» (Λουκ. 11, 28). Στο κείμενό τους υπάρχει πάνω από την λέξη "μενον" ένα σύμβολο που παραπέμπει σε υποσημείωση. Η λέξη αυτή μπορεί να αντικατασταθεί διότι κάτι τέτοιο επιτάσσει η διαφορετική γραφή της λέξης που υπάρχει σε άλλες έγκυρες πηγές. Ως εναλλακτική λέξη, οι συγκεκριμένοι κριτικοί του κειμένου, έχουν την λέξη ‘’μενουνγε’’. Στο υπόμνημα του Π. Τρεμπέλα διαβάζουμε στον  Γ  Τόμο στο Ευαγγέλιο του Λουκά, σελ. 351  ότι  και τα δύο σημαίνουν το ίδιο πράγμα!! Και μάλιστα, ότι ο Κύριος δεν αρνείται τον μακαρισμό της γυναίκας προς την Παναγία, αλλά δείχνει ότι ο μακαρισμός ισχύει και θα ισχύει όσο ο άνθρωπος θα είναι στο θέλημά Του, χωρίς να μακαρίζει περισσότερο τους άλλους από ότι την Μαρία.  Ο Θεοφύλακτος Βουλγαρίας δίνει την εξής ερμηνεία «Αυτός δε μακαρίζει τους φυλάσσοντας τον Λόγο του Θεού, ουκ εκβαλλών του μακαρισμού την Μητέρα αυτού, άπαγε, αλλά δεικνύων, ότι ουδέν ουδέ εκείνη ωφεληθήσεται από του τεκείν αυτόν και θηλάσαι, ει μη και την άλλην άπασαν αρετήν έχοι.»(Ερμηνεία εις το κατά Λουκάν ευαγγέλιον). Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ανάμεσα στα άλλα , ερμηνεύει ως εξής· «Η απάντησις δεν εδόθη προς απώθησιν της μητρός Του, αλλά προς απόδειξιν ότι ουδόλως θα ωφελεί αυτήν η γέννησις, αν δεν ήτο ευσεβής και πιστή»(Υπόμνημα εις το κατά Ιωάννην, ομιλία 21η , 3).

 Ένα ακόμα περιστατικό, είναι η έλλειψη οίνου στον γάμο της Κανά. Εκεί, η Παρθένος Μαρία, αναφέρει στον Ιησού το πρόβλημα, και Εκείνος της λέει «Τι είναι μεταξύ εμού και σού γύναι; δεν ήλθεν έτι η ώρα μου». Την αποκαλεί ‘’γύναι’’. Ο ιερός Χρυσόστομος εξηγεί· «Διότι ποτέ δεν είχε περί αυτού την γνώμη που έπρεπεν, αλλ’ επειδή τον εγέννησεν, είχε την αξίωσιν, κατά την συνήθειαν των άλλων μητέρων, να προστάζει εις αυτόν τα πάντα, ενώ έπρεπε να τον προσκυνεί και να τον σέβεται ως Κύριον. Δι’ αυτό λοιπόν τότε απάντησε κατ’  αυτόν τον τρόπον»(Υπόμνημα εις το ευαγγέλιο του Ιωάννη, Ομιλία 21η , 2). Με άλλα λόγια, της μιλάει ως Θεός και όχι ως άνθρωπος. Δεν απευθύνεται προς αυτήν ως άνθρωπος Ιησούς Χριστός, αλλά ως θεός. Ο Χρυσόστομος όμως, δεν αναφέρει ότι ο Χριστός δεν την τιμάει, όπως θα σκεφτούν οι αιρετικοί. Αναφέρεται στο συγκεκριμένο περιστατικό. Αν διαβάσετε όλη την ομιλία, ο Χρυσόστομος υποστηρίζει ότι ένας ακόμη λόγος, είναι ότι ο Κύριος ήθελε να του ζητήσουν βοήθεια εκείνοι που είχαν το πρόβλημα και όχι η μητέρα Του, για να μην φανεί το θαύμα ύποπτο. Ο ίδιος ο Κύριος τίμησε την μητέρα του. Ο Χρυσόστομος ερμηνεύει·«Διότι αυτός εφρόντιζε και δια την σωτηρίαν της ψυχής και δια την ευεργεσία πολλών, δια την οποία και εσαρκώθει. Επομένως τα λόγια αυτά δεν σημαίνουν αυθάδειαν προς την μητέρα, αλλά μεγάλην οικονομίαν, η οποία και εκείνη εδίδασκε και τα θαύματα προέβλεπε να γίνονται με την αρμόζουσαν αξίαν. Αλλ’ ότι αυτήν ετίμα πολύ, εκτός από τα άλλα και αυτό που φαίνεται, ότι ελέχθη επιτιμητικώς, είναι πάρα πολύ αρκετόν δια να το αποδείξει» (Ομιλία 21η , 3).  Από την συνέχεια της ευαγγελικής αφήγησης, βλέπουμε ότι τελικά ο Κύριος κάνει το θαύμα, ενώ είχε αναφέρει ότι ακόμα δεν είχε έρθει η ώρα Του. « Προσέτι έκαμεν αυτόδια να τιμήσει την μητέρα του, δια να μην φανεί ότι αντιλέγει εις αυτήν συνεχώς, δια να μη αποκτήσει φήμην αδυναμίας, δι ανα μη προσβάλει αυτήν που τον εγέννησεν ενώπιον τόσων ανθρώπων»(Ομιλία, 22η 1).  


Για να προσγειώσουμε τους αντιφρονούντας στην πραγματικότητα, αναφέρουμε τι πιστεύει η Ορθοδοξία για την λατρεία του Θεού και την τιμή των αγίων, όχι με αυθαίρετες απόψεις, αλλά από επίσημο κείμενό της.

«Τον μεν (Χριστό) ως Θεόν και Δεσπότην, τους δε (αγίους) δια τον κοινόν Δεσπότην, ως Αυτού γνησίους θεράποντας τιμώντες και σέβοντες και την κατά σχέσιν προσκύνησιν απονέμοντες» (Συνοδικό Ορθοδοξίας της Ζ Οικ. Συνόδου).

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

Ένα μικρό αφιέρωμα στην εορτή της Συλλήψεως της Αγ.Άννης


web statistics


Σύμφωνα με το προαιώνιο σχέδιο του Θεού, ο οποίος επιθυμούσε να ετοιμάσει ένα πάναγνο κατοικητήριο για να κατασκηνώσει μαζί με τους ανθρώπους, δεν επετράπη στον Ιωακείμ και την Άννα να αποκτήσουν απογόνους. Και οι δύο είχαν φθάσει σε προχωρημένη ηλικία και είχαν μείνει στείροι - συμβολίζοντας την ανθρώπινη φύση, στρεβλωμένη και αποξηραμένη από το βάρος της αμαρτίας και του θανάτου -, δεν έπαυσαν ωστόσο να παρακαλούν τον Θεό να τους λυτρώσει από το όνειδος της ατεκνίας. Όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, ο Θεός έστειλε τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στον Ιωακείμ που είχε αποσυρθεί σε ένα βουνό και στην Άννα που θρηνούσε την δυστυχία της στον κήπο τους, για να τους αναγγείλει ότι επρόκειτο σύντομα να εκπληρωθούν στο πρόσωπό τους οι πάλαι προφητείες και ότι θα γεννούσαν τέκνο που προοριζόταν να καταστεί η αυθεντική Κιβωτόςτης καινής Διαθήκης, η θεία Κλίμαξ, η άφλεκτος Βάτος, το αλατόμητον Όρος, ο ζωντανός Ναός όπου θα κατοικούσε ο Λόγος του Θεού <1>. Την ημέρα αυτή, με την σύλληψη της Αγίας Άννης, τερματίζεται η στειρότητα της ανθρώπινης φύσης, που χωρίσθηκε από τον Θεό δια του θανάτου· και με την υπέρ φύσιν τεκνοποίηση αυτής που είχε μείνει στείρα έως την ηλικία κατά την οποία δεν μπορούν πλέον φυσιολογικά να τεκνοποιήσουν οι γυναίκες, ο Θεός ανήγγειλε και επιβεβαίωσε το πλέον υπερφυές θαύμα της ασπόρου συλλήψεως και την αμώμου γεννήσεως του Χριστού από τα σπλάγχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας.
Παρότι εγεννήθη από θεία επέμβαση, η Παναγία προήλθε από σύλληψη μέσω συνευρέσεως ανδρός και γυναικός κατά τους νόμους της ανθρώπινης φύσης μας, της πεπτωκυίας και δέσμιας της φθοράς και του θανάτου μετά το προπατορικό αμάρτημα (βλ. Γέν. 3,16) <2>. Σκεύος εκλογής, τίμιος Ναός που προετοίμασε ο Θεός πρό των αιώνων, η Θεοτόκος είναι η πλέον αγνή και τέλεια αντιπρόσωπος της ανθρωπότητας, αλλά δεν βρίσκεται εκτός της κοινής κληρονομίας και των συνεπειών του αμαρτήματος των πρωτοπλάστων. Ακριβώς όπως έπρεπε, για να μας λυτρώσει ο Χριστός από το κράτος του θανάτου δια του εκουσίου Σταυρικού Του θανάτου (βλ. Εβρ. 2,14), να γίνει ο σαρκωθείς Λόγος του Θεού όμοιος με τον άνθρωπο στα πάντα πλην της αμαρτίας, εξίσου απαραίτητο ήταν η Μητέρα Του, στα σπλάγχνα της οποίας ο Λόγος του Θεού ενώθηκε με την ανθρώπινη σάρκα, να είναι σε κάθε τι όμοια με εμάς, υποκείμενη στην φθορά και στον θάνατο, μή τυχόν και θεωρηθεί ότι η Λύτρωση και η Σωτηρία δεν μας αφορούν απολύτως και εξ ολοκλήρου, εμάς του απογόνους του Αδάμ. Η Θεοτόκος εξελέγη μεταξύ των γυναικών όχι τυχαίω τω τρόπω, αλλά γιατί ο Θεός είχε προβλέψει προαιωνίως ότι θα ήταν σε θέση να διαφυλάξει τελείως την αγνότητά της ώστε να Τον δεχθεί μέσα της. Και ενώ συνελήφθη και γεννήθηκε όπως όλοι μας, αξιώθηκε να καταστεί κατά σάρκα Μητέρα του Υιού του Θεού και κατά πνεύμα μητέρα όλων μας. Γλυκύτατη και φιλεύσπλαγχνος, είναι σε θέση να μεσιτεύει υπέρ ημών ενώπιον του Υιού της, ώστε να μας χαρίσει Εκείνος το μέγα έλεος.
Ακριβώς όπως ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι ο καρπός της παρθενίας της, η Υπεραγία Θεοτόκος ήταν καρπός της σωφροσύνης του Ιωακείμ και της Άννας. Ακολουθώντας αυτήν την οδό της αγνότητος και εμείς, μοναχοί και σώφρονες χριστιανοί, κάνουμε να γεννηθεί και να μεγαλώσει μέσα μας ο Σωτήρας Χριστός.
ΠΗΓΗ 

ΣΥΝΤΟΜΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ



Πώς καθιερώθηκε η εορτή.
Σύμφωνα με τον καθηγητή Γ.Φίλια”Τὰ αἴτια καὶ οι χρονικοὶ παράμετροι τοῦ ἡμερολογιακοῦ καθορισμοῦ εἶναι ἀδύνατον νὰ διερευνηθοῦν πλήρως. Θὰ ἀναμείνουμε, μᾶλλον, τὰ δεδομένα καθορισμοῦ τῆς ἑορτῆς τοῦ Γενεσίου τῆς Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου), ἐκ τῆς ὁποίας προφανῶς καθορίστηκε ἡ κατὰ ἐννέα μῆνες ἐνωρίτερον (περίοδος κυήσεως) ἡμερομηνία τῆς 9ης Δεκεμβρίου. Οἱ πρῶτες μαρτυρίες τελέσεως τῆς ἑορτῆς τῆς Συλλήψεως ἀνάγονται στὰ τέλη τοῦ 7ου- ἀρχὲς τοῦ 8ου αἰ.. Ἔκτοτε, ἡ ἑορτὴ διαδόθηκε εὐρύτατα, μὲ ἀποκορύφωμα τὸ 12ο αἰ., ὅταν ἐπὶ αὐτοκράτορος Μανουὴλ Κομνηνοῦ ἔλαβε ἐπίσημο κρατικὸ χαρακτήρα.
Ποιοί Εκκλησιαστικοί συγγραφείς ασχολήθηκαν με την εορτή.
Τὸ ἀρχαιότερο ἐγκώμιο τῆς ἑορτῆς εἶναι “ὁ Λόγος εἰς τὴν Σύλληψιν τῆς Ἁγίας Ἄννης” τοῦ Ἰωάννου μοναχοῦ καὶ πρεσβυτέρου Εὐβοίας (8ος αἰ.)(. Στὸ κείμενο αὐτὸ ἐξιστοροῦνται τὰ σχετικὰ μὲ τὴν ἀτεκνία τοῦ Ἰωακεὶμ καὶ τῆς Ἄννας, μὲ τὴν ἀπόρριψη τῶν δύο ἀπὸ τὸ θρησκευτικὸ περιβάλλον τους λόγῳ τῆς ἀτεκνίας τους, μὲ τὴ θερμὴ προσευχὴ τοῦ καθενὸς σὲ διαφορετικὸ τόπο, καθὼς καὶ μὲ τὴν πληροφόρηση τοῦ Θεοῦ ὅτι ἡ προσευχή τους εἰσακούστηκε. Ἡ ἐγκωμιαστικὴ Ὁμιλία ὁλοκληρώνεται μὲ τὴν ἐπισήμανση τοῦ Πρωτευαγγελίου τοῦ Ἰακώβου, ὅτι μετὰ τὴν ἐξαγγελία τοῦ Θεοῦ ἡ Ἄννα συνέλαβε τη Θεοτόκο διὰ τῆς φυσιολογικῆς βιολογικῆς ὁδοῦ.
Παρόμοιες πληροφορίες παρέχει στοὺς Λόγους του περὶ τῆς ἑορτῆς τῆς Συλλήψεως ὁ Γεώργιος Νικομηδείας (†860), καθὼς καὶ ὁ Ἰάκωβος Μοναχὸς (†1099). Τὰ γεγονότα περὶ τῆς Συλλήψεως τῆς Θεοτόκου ἐμπλουτίζει ὁ μοναχὸς Ἐπιφάνιος (†1015), ὁ ὁποῖος ὅμως παραθέτει ἐλεγχόμενες πληροφορίες (ὅπως τὰ σχετικὰ μὲ τὴν ὀνοματοδοσία τῆς Θεοτόκου κατὰ τὴν ἐξαγγελία τῆς Συλλήψεως).
Ὁ Εὐθύμιος Κωνσταντινουπόλεως (†917) ἀποκαλεῖ τὴν ἑορτὴ τῆς Συλλήψεως ὡς «πρώτη ἀπ᾿ὅλες τὶς ὑπόλοιπες», ὡς «πρόξενο τῆς σωτηρίας» μας καὶ ὡς «πάταξη» τοῦ «ὄφεως», ὑπὸ τὴν ἔννοια τῆς ἀναιρέσεως τῶν ἐπιπτώσεων τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος. Ὁ ἴδιος ἀναφέρεται στὸν ἐπὶ τῆς ἐποχῆς του ἑορτασμὸ τῆς Συλλήψεως, μαρτυρώντας περὶ «χαριστηρίων φωνῶν» οἱ ὁποῖες προέρχονται ἀπὸ «κατώδυνες καὶ πνευματοφόρες ψυχὲς».
Εορτολογικό περιεχόμενο της εορτής-Συναξάριο.
Σύμφωνα με το προαιώνιο σχέδιο του Θεού, ο οποίος επιθυμούσε να ετοιμάσει ένα πάναγνο κατοικητήριο για να κατασκηνώσει μαζί με τους ανθρώπους, δεν επετράπη στον Ιωακείμ και την Άννα να αποκτήσουν απογόνους. Και οι δύο είχαν φθάσει σε προχωρημένη ηλικία και είχαν μείνει στείροι – συμβολίζοντας την ανθρώπινη φύση, στρεβλωμένη και αποξηραμένη από το βάρος της αμαρτίας και του θανάτου -, δεν έπαυσαν ωστόσο να παρακαλούν τον Θεό να τους λυτρώσει από το όνειδος της ατεκνίας. Όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, ο Θεός έστειλε τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στον Ιωακείμ που είχε αποσυρθεί σε ένα βουνό και στην Άννα που θρηνούσε την δυστυχία της στον κήπο τους, για να τους αναγγείλει ότι επρόκειτο σύντομα να εκπληρωθούν στο πρόσωπό τους οι πάλαι προφητείες και ότι θα γεννούσαν τέκνο που προοριζόταν να καταστεί η αυθεντική Κιβωτός της καινής Διαθήκης, η θεία Κλίμαξ, η άφλεκτος Βάτος, το αλατόμητον Όρος, ο ζωντανός Ναός όπου θα κατοικούσε ο Λόγος του Θεού <1>. Την ημέρα αυτή, με την σύλληψη της Αγίας Άννης, τερματίζεται η στειρότητα της ανθρώπινης φύσης, που χωρίσθηκε από τον Θεό δια του θανάτου· και με την υπέρ φύσιν τεκνοποίηση αυτής που είχε μείνει στείρα έως την ηλικία κατά την οποία δεν μπορούν πλέον φυσιολογικά να τεκνοποιήσουν οι γυναίκες, ο Θεός ανήγγειλε και επιβεβαίωσε το πλέον υπερφυές θαύμα της ασπόρου συλλήψεως και την αμώμου γεννήσεως του Χριστού από τα σπλάγχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας.
Παρότι εγεννήθη από θεία επέμβαση, η Παναγία προήλθε από σύλληψη μέσω συνευρέσεως ανδρός και γυναικός κατά τους νόμους της ανθρώπινης φύσης μας, της πεπτωκυίας και δέσμιας της φθοράς και του θανάτου μετά το προπατορικό αμάρτημα (βλ. Γέν. 3,16). Σκεύος εκλογής, τίμιος Ναός που προετοίμασε ο Θεός πρό των αιώνων, η Θεοτόκος είναι η πλέον αγνή και τέλεια αντιπρόσωπος της ανθρωπότητας, αλλά δεν βρίσκεται εκτός της κοινής κληρονομίας και των συνεπειών του αμαρτήματος των πρωτοπλάστων. Ακριβώς όπως έπρεπε, για να μας λυτρώσει ο Χριστός από το κράτος του θανάτου δια του εκουσίου Σταυρικού Του θανάτου (βλ. Εβρ. 2,14), να γίνει ο σαρκωθείς Λόγος του Θεού όμοιος με τον άνθρωπο στα πάντα πλην της αμαρτίας, εξίσου απαραίτητο ήταν η Μητέρα Του, στα σπλάγχνα της οποίας ο Λόγος του Θεού ενώθηκε με την ανθρώπινη σάρκα, να είναι σε κάθε τι όμοια με εμάς, υποκείμενη στην φθορά και στον θάνατο, μή τυχόν και θεωρηθεί ότι η Λύτρωση και η Σωτηρία δεν μας αφορούν απολύτως και εξ ολοκλήρου, εμάς του απογόνους του Αδάμ. Η Θεοτόκος εξελέγη μεταξύ των γυναικών όχι τυχαίω τω τρόπω, αλλά γιατί ο Θεός είχε προβλέψει προαιωνίως ότι θα ήταν σε θέση να διαφυλάξει τελείως την αγνότητά της ώστε να Τον δεχθεί μέσα της . Και ενώ συνελήφθη και γεννήθηκε όπως όλοι μας, αξιώθηκε να καταστεί κατά σάρκα Μητέρα του Υιού του Θεού και κατά πνεύμα μητέρα όλων μας. Γλυκύτατη και φιλεύσπλαγχνος, είναι σε θέση να μεσιτεύει υπέρ ημών ενώπιον του Υιού της, ώστε να μας χαρίσει Εκείνος το μέγα έλεος.
Ακριβώς όπως ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι ο καρπός της παρθενίας της, η Υπεραγία Θεοτόκος ήταν καρπός της σωφροσύνης του Ιωακείμ και της Άννας. Ακολουθώντας αυτήν την οδό της αγνότητος και εμείς, μοναχοί και σώφρονες χριστιανοί, κάνουμε να γεννηθεί και να μεγαλώσει μέσα μας ο Σωτήρας Χριστός.
Πηγή: “Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας”, υπό ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, εκδ. Ίνδικτος (τόμος τέταρτος – Δεκέμβριος, σ. 93-95)-Βιβλίο-Η ΥΠΕΡΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ.
επιμέλεια πρωτ.Δημήτριος Αθανασίου

ΠΗΓΗ
ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΓΥΝΑΙΚΑ

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΚΗ ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ


web statistics


Σήμερα, 9 Δεκεμβρίου, η Εκκλησία μας εορτάζει τη σύλληψη της Αγίας Άννης, μητέρας της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ο Κύριος μας, προετοιμάζοντας την επίγεια κατοικία Του, έστειλε άγγελο στο ταπεινό ζεύγος Ιωακείμ και Άννα για να προμηνύσει τη γέννηση της Αγίας Παρθένου. Η Παρθένος Μαρία γεννήθηκε με θαυματουργό τρόπο, σύμφωνα με τις χριστιανικές παραδόσεις και με τον τρόπο αυτό ο Θεός χάρισε στον Ιωακείμ και στην Άννα την Υπεραγία Θεοτόκο, μέσω της οποίας έμελλε να αποκτήσει σάρκα ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός.
Η Άννα ήταν στείρα και τόσο αυτή, όσο και ο σύζυγός της ήταν προχωρημένης ηλικίας. Για το λόγο αυτό ένιωθαν ντροπή και λύπη (όνειδος) και ποτέ δεν έπαψαν να προσεύχονται στο Θεό να τους χαρίσει τέκνο με την υπόσχεση ότι, αν γίνει αυτό, το παιδί που θα γεννηθεί θα το προσφέρουν δώρο στο Θεό. Επίσης εκείνη την εποχή αυτοί που δεν είχαν παιδί, θεωρούνταν οτι ήταν τιμωρημένοι απο τον Θεό και αυτό έκανε την στεναχώρια τους ακόμα μεγαλύτερη.
Το α' στιχηρό του εσπερινού μας δίνει και το περιεχόμενο της προσευχής της Άννας, που τη σκέπαζε η θεία χάρη:
«Άννα, η θεία χάρις ποτέ, προσευχομένη υπέρ τέκνου εβόησε τω πάντων Θεώ και κτίστη, Αδωναϊ Σαβαώθ (=Κύριε των δυνάμεων), το της απαιδίας οίδας όνειδος, αυτός την οδύνην μου της καρδίας διάλυσον και τους της μήτρας καταρράκτας διάνοιξον και την άκαρπον καρποφόρον ανάδειξον, όπως το γεννησόμενον δοτόν σοι προσάξωμεν (=θα το προσφέρουμε ως δώρο σε σένα), επευλογούντες, υμνούντες και ομοφρόνως δοξάζοντες την σην ευσπλαχνίαν, δι' ης δίδοται τω κόσμω το μέγα έλεος».Ο Θεός άκουσε την προσευχή τους και έστειλε μήνυμα με τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, την ημέρα που ο Ιωακείμ ανέβηκε στο βουνό και η Άννα ήταν στο περιβόλι. Σύμφωνα με το Πρωτευαγγέλιο ενώ κάποτε προσευχόταν και παρακαλούσε το Θεό η συνετή και φρόνιμη Άννα άκουσε τη φωνή ενός αγγέλου, που τη διαβεβαίωνε πως το αίτημά της ικανοποιήθηκε από το Θεό. Της έλεγε δηλαδή καθαρά ο ασώματος άγγελος: η παράκλησή σου έφτασε στον Κύριο, γι'αυτό να μην είσαι σκυθρωπή μήτε να χύνεις δάκρυα. Θα γίνεις γόνιμη και καρπερή σαν την ελιά και θα βλαστήσεις ένα ωραίο κλαδί, την Παρθένο, κι αυτή θα ανθήσει ένα πανέμορφο άνθος, το σαρκωμένο Χριστό, που δωρίζει στον κόσμο το άπειρο του έλεος.Την άλλη μέρα ο Ιωακείμ και η Άννα πρόσφεραν ευχαριστήρια δώρα στο Θεό. Έτσι με τους νόμους της φύσεως και με το μήνυμα και την υπόσχεση του Θεού αξιώθηκε η Άννα να συλλάβει και να γεννήσει ύστερα από εννέα μήνες τη Θεοτόκο Μαρία.


Απολυτίκιο. Ήχος δ'.
Σήμερον της ατεκνίας δεσμά διαλύονται του Ιωακείμ γαρ και της Άννας, εισακούων Θεός, παρ' ελπίδα τεκείν αυτούς, σαφώς υπισχνείται Θεόπαιδα, εξ ης αυτός ετέχθη ο απερίγραπτος, βροτός γεγονώς, δι' Αγγέλου κελεύσας βοήσαι αυτή, χαίρε Κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σου.


Κοντάκιον. Ήχος δ'. Επεφάνης σήμερον.
Εορτάζει σήμερον, η οικουμένη, την της Άννης σύλληψιν, γεγενημένην εν Θεώ, και γάρ αυτή απεκύησε, την υπέρ λόγον, τον Λόγον κυήσασαν.

Η επιστροφή της Αγίας Ζ'ωνης-26-11-2011

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

Θαύματα και εμφανίσεις της Παναγίας σε Αγιορείτες μοναχούς


web statistics

Οι Ζωγραφίτες Οσιομάρτυρες

Επειδή το Άγιο Όρος αποτελούσε το στήριγμα της Ορθοδοξίας στην Ανατολή οι Λατίνοι ήθελαν να το καταστρέψουν και να ιδρύσει ο πάπας την εξουσία του. Μπήκαν λοιπόν το 1280, για το σκοπό αυτό στο Όρος. Μερικοί υπέκυψαν. Οι περισσότεροι όμως αρνήθηκαν την εξουσία του Πάπα. Τελευταία μονή ήταν η Μ.Ζωγράφου. Εκεί ασκήτευσε ένας μοναχός που μια μέρα ενώ διάβαζε τους χαιρετισμούς μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, ακούει μια φωνή να του λέει ¨Χαίρε κι εσύ, γέρον του Θεού¨. Ο γέροντας τρόμαξε. Η φωνή συνέχισε ¨μη φοβάσαι, μόνο πήγαινε πες στον ηγούμενο και στους άλλους μοναχούς, ότι οι εχθροί μας πλησιάζουν. Όποιος είναι ασθενής στο φρόνημα να πάει να κρυφτεί. Όποιος επεθυμεί μαρτυρικό στεφάνι να μείνει στο μοναστήρι¨. Καθώς πήγαινε είδε στη πόρτα την εικόνα της Παναγίας, την ασπάστηκε την πήρε μαζί του και πήγε στον ηγούμενο στον οποίο είπε ότι είχε συμβεί. Κάποιοι κρύφτηκαν ενώ 26 μοναχοί μαζί με τον ηγούμενο περίμεναν τον εχθρόκαι τα μαρτυρικά στεφάνια.

Η Παναγία σαν μάνα φροντίζει τους μοναχούς

Στην ιερά μονή του Αγίου Παύλου, ζούσε ο γερο-Θωμάς. Ήταν βοηθός του γερο-Γρηγόρη, που ήταν ζυμωτής και φούρναρης. Όταν ο γερο-Γρηγόρης απουσίασε για 2 μέρες, ο γερο-Θωμάς έπρεπε να ζυμώσει ψωμί για 60 μοναχούς και 20 προσκυνητές. Επειδή όμως δεν ήξερε από που να αρχίσει το ζύμωμα, άρχισε να προσεύχεται στη Παναγία και ενώ ετοιμαζόταν να βάλει νερό και αλεύρι, είδε μια μαυροφόρα που πήρε στα χέρια της το προζύμι και σε δύο ώρες ετοίμασε το ζυμάρι και έπλασε τα ψωμιά. Ο γερο- Θωμάς παρακολουθούσε σαν υπνοτισμένος και μετά κατάλαβε πως η μαυροφορεμένη γυναίκα ήταν η Παναγία. Όταν μοίρασε τα ψωμιά οι μοναχοί τον ρώτησαν πως τα έφτιαξε τόσο γρήγορα και τόσο ωραία. Με αυτό το τρόπο φανέρωσε στους μοναχούς η Κυρία Θεοτόκος ότι φροντίζει γι΄ αυτούς σαν μητέρα για τα παιδιά της.

Το όραμα του ησυχαστού

Ένας μοναχός διηγείται το όραμά του. Όταν προσευχόταν είδε πλήθος δαιμόνων, να ορμούν πάνω του με μανία. Φοβισμένος πήγε στην εκκλησία και είδε τον Κύριο και τη Θεοτόκο σαν ζωντανούς και με βασιλική δόξα. Το πρόσωπο του Κυρίου έλαμπε πιο δυνατά από τον ήλιο, γι΄ αυτό ο μοναχός δεν μπόρεσε να ξανακοιτάξει. Πλησίασε την εικόνα της Παναγίας, προσκύνησε, την κοίταξε στο πρόσωπο και Την ρώτησε ¨Πώς θα γλιτώσω από τους δαίμονες που με κυνηγούν;¨ Η Παναγία αποκρίθηκε ¨με το όνομα του Υιού μου και το δικό μου¨. Ο μοναχός υποκλίθηκε και φώναξε ¨Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ Θεού, ελέησον με. Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία¨. Και οι δαίμονες εξαφανίστηκαν.

Θείες παρηγορίες

Η ασκητική ζωή του γέροντος Ιωσήφ, φάνηκε ξεχωριστή από το ξεκίνημα της. Αυτό φαίνεται στα ακόλουθα περιστατικά :
Τον καιρό που ασκήτευε στη Βίλγα, δοκίμασε ένα δυνατό πειρασμό. Κατέφυγε με προσευχή και με παράπονο στο Θεό και τη Θεοτόκο. Καθώς ήταν στραμμένος στον Άθωνα, είδε μια φωτεινή ακτίνα να σχηματίζει κάτι σαν ουράνιο τόξο, να ακουμπά πάνω του. Αμέσως ένοιωσε αλλοίωση, κι άρχισε να λέει την ευχή ρυθμικά και αβίαστα. Ήταν πλημμυρισμένος από φως και χαρά.
Άλλη φορά, ενώ δοκίμαζε έναν άλλο πειρασμό, ένοιωσε την καρδιά του να πλημμυρίζει από θεική αγάπη. Όπως περπατούσε άκουσε ομιλίες. Γύρισε και είδε ένα στρατηγό να του λέει ¨καλώς ήρθες, πέρασε να προσκυνήσεις¨. Πήγαν σ΄ ένα ωραίο ναό και στάθηκαν στην εικόνα της Παναγίας και ο οδηγός είπε ¨Δέσποινα, δείξε τη δόξα σου στο δούλο σου, για να μη καταποντιστεί από την λύπη¨. Τότε η Παναγία ζωντάνεψε και είπε στον στρατηγό ¨πάρε τον στον τόπο του να αγωνίζεται και να έχει την ελπίδα του σ΄ εμένα¨. Για ένα διάστημα ησύχασε. Κάποτε που πλήθηναν οι πειρασμοί, μπήκε σ΄ ένα εκκλησάκι και στάθηκε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας κι Εκείνη ξαναζωντάνεψε και του είπε ¨δε σου είπα να έχεις τις ελπίδες σ΄ εμένα; Γιατί αποθαρρύνεσαι; ¨ Ύστερα το Θέιο Βρέφος τον χαΐδεψε 3 φορές στο μέτωπο και επέστρεψαν στην εικόνα. Ο γερο- Ιωσήφ φιλούσε με πόθο το μέρος που στάθηκε η Παντάνασσα το οποίο ευωδίαζε για πολύ καιρό.
Ποιος ξέρει ακόμη πόσα θαύματα γίνονται σε μας ή σε άλλους αδελφούς μας, χωρίς καν να τα υποπτευόμαστε; Αυτά είναι τα μυστικά, τα αόρατα θαύματα, που γίνονται κάθε τόσο, ως ευεργετικές ενέργειες της Παναγίας και των Αγίων, που μας λυτρώνουν από χιλιάδες κινδύνους και βλαβερές επιβουλές των εχθρών μας, ορατών και αοράτων, είτε γιατί προσευχηθήκαμε ή προσευχόμαστε, είτε για κάτι που κάναμε καλά, είτε γιατί άλλοι προσεύχονται για μας, είτε τέλος γιατί ο Θεός περιμένει τη μετάνοιά μας. Ας την ευχαριστούμε αδιαλείπτως κι ας την παρακαλούμε ν’ ανοίξει της ψυχής μας τα μάτια να δούμε τα θαυμάσιά Της που τελούνται μυστικά και αδιόρατα σε όλους όσους τιμούν την αγαθότητά Της.

Μικρό οδοιπορικό στις θαυματουργές αγιορείτικες εικόνες της Παναγίας


web statistics




Άγιον Όρος - Παναγία

image
Το Άγιο Όρος που βρίσκεται κάτω από την προστασία της Παναγίας είναι το μοναδικό στον κόσμο μοναστικό κέντρο του οποίου η ιστορία παρουσιάζεται συνεχής και αδιάσπαστη για περισσότερα από χίλια χρόνια. Σύμφωνα με τη παράδοση η Θεοτόκος με τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, παραπλέοντας τον Άθω όταν πήγαιναν να επισκεφθούν τον Λάζαρο στην Κύπρο μετά την Ανάσταση του Κυρίου, αποβιβάστηκαν, ύστερα από φοβερή θαλασσοταραχή, στον όρμο του Κλήμεντος, εκεί που βρίσκεται σήμερα η μονή των Ιβήρων.
Η Παναγία θαυμάζοντας το ωραίο τοπίο ζήτησε από τον Υιό της να της παραχωρήσει όλο το Όρος, αν και οι κάτοικοί του ήταν ειδωλολάτρες. «Εσύ αγάπησες τον κήπο της Γεσθημανή και είναι δικός σου με τα αιωνόβια δέντρα και τα μεγαλόπρεπα βράχια. Με τα ταπεινά λουλούδια και το αγιασμένο χώμα. Κι εγώ, η Μάνα σου, θα ήθελα να είχα έναν δικό μου κήπο. Να περπατώ, να προσεύχομια και να τον επιμελούμαι»! Τότε ακούστηκε μια φωνή που έλεγε: «έστω ο τόπος ούτος κλήρος σος και περιβόλαιον σόν και παράδεισος, ετι δέ και λιμήν σωτήριος των θελόντων σωθήναι». «Πάρε και συ το Περιβόλι αυτό κι ας είναι αιώνια και μοναδικό δικό σου». Έτσι λοιπόν ο επίγειος αυτός παράδεισος έγινε πια ο «Κήπος», το «Περιβόλι της Παναγίας». Δεσποτεία πνευματικής αγάπης ξεχύθηκε από τότε επάνω στον Άθω και η σκέπη της Θεοτόκου πλήρωσε με ιερότητα τον χώρο.
Όλα στο ευλογημένο αυτό βουνό, η κιβωτός της Ορθοδοξίας, το Άγιον Όρος, ολόκληρη η χερσόνησος του Άθωνα, αλλά και άπαντες οι Αγιορείτες Πατέρες, έχουν μιαν ιδιαίτερη σχέση με την Κυρία Θεοτόκο. Είναι δικό της αυτό το Περιβόλι. Το μοναδικό Άγιον Όρος, που το φροντίζει με περίσσια χάρη κι επιμέλεια.
Είναι η Έφορος και η Προστάτης του. Η «Καθηγουμένη». Είναι η μόνη γυναικεία ύπαρξη που υπάρχει σ’ αυτό. Οι Αγιορείτες Μοναχοί, νύχτα και μέρα, υμνούν τη Θεοτόκο. Δεν υπάρχει αγιορείτικη εκδήλωση που να μη συνδέεται με το πανάγιο όνομά Της και το γλυκύτατο πρόσωπό της.
Η Παναγία είναι η Μητέρα τους. Είναι η μοναδική γυναίκα που έχουν σχέση μαζί της. Αυτήν που αγαπούν, σ’ Αυτήν προσεύχονται, σ’ Αυτήν εμπιστεύονται τα πάντα! Όταν μιλούν γι’ Αυτήν κι όταν ψάλλουν ύμνους της, δακρύζουν...
Είναι η προστάτις και η βοηθός τους, είναι η Αειπάρθενος την οποία αποκαλούν «Μάνα μου», «Μανούλα μου», όπως θα μιλούσαν στη σαρκική τους μητέρα!
Παντού, όπου κι αν περπατήσεις, θα βρεις μιαν θαυματουργή εικόνα. Παντού θ’ ακούσεις για θαύματα κι εμφανίσεις της Παναγίας... Θ’ ακούσεις θρύλους και διηγήσεις ευλαβικές, που μαρτυρούν την αγάπη και τη λατρεία των Μοναχών στην Έφορο του τόπου τους, την Κυρία Θεοτόκο.
Ας ξεκινήσουμε, όμως, το σύντομο οδοιπορικό μας στο Αγιώνυμο Όρος του Άθωνα. Ας μπούμε, έστω και για λίγο στο πανέμορφο Περιβόλι της Παναγίας μας κι ας προσκυνήσουμε νοερά λίγες από τις θαυματουργές της εικόνες.

Ι. Ναός Πρωτάτου Καρυές

Ο ναός του Πρωτάτου βρίσκεται στις Καρυές, τη πρωτεύουσα της Αθωνικής πολιτείας. Παλιότερα ονομαζόταν Λαύρα των Καρυών, μετονομάστηκε όμως σε ναό του Πρωτάτου, αφού εκεί κατοικούσε ο Πρώτος, η διοικητική αρχή ολόκληρου του Αγίου Όρους.
Ο ναός του Πρωτάτου είναι αφιερωμένος στη γιορτή της Θεοτόκου και είναι το αρχαιότερο από τα καθολικά. Διαφέρει ωστόσο απ΄ αυτά τόσο στο σχήμα όσο και στον αρχιτεκτονικό τύπο.
Πρόκειται για τρικλιτή βασιλική. Για ένα μακρόστενο κτίριο δηλαδή, που καταλήγει ανατολικά σε ημικύκλιο και χωρίζεται με κίονες σε τρία μέρη κλιτή.
Κτίστηκε από τον Όσιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη στις Αρχές του 10ου αιώνα. Οι τοιχογραφίες θεωρούνται έργο του Μανουήλ Πανσέληνου.

Άξιον Εστί

Στην κόχη του Ιερού Βήματος του Πρωτάτου βρίσκεται η εικόνα του «Άξιον εστί». Πολλά τα θαύματά της, πάμπολλοι και οι προσκυνητές που θα περάσουν οπωσδήποτε απ’ εκαί να προσκυνήσουν, να πούνε γονατιστοί τον πόνο τους, να πάρουν την ευλογία της.
Ήταν ένα βράδυ του καλοκαιριού όταν χτύπησε η πόρτα του Παντοκρατορινού Κελλιού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, κοντά στη Σκήτη του Αγίου Ανδρέα, στις Καρυές. Ο Γέροντας του Κελλιού βρισκόταν στην αγρυπνία στο Πρωτάτο, όπως έκανε εξάλλου κάθε Σάββατο βράδυ. Ο υποτακτικός άνοιξε και μπροστά του στεκόταν ένας ξένος μοναχός (ο Αρχάγγελος Γαβριήλ με σχήμα Μοναχού) που ζητούσε τη φιλοξενία του. Με ευχαρίστηση τον δέχτηκε και του προσέφερε ό,τι διέθετε το φτωχικό κελλί τους.
Τη νύχτα σηκώθηκαν για να διαβάσουν την πρωινή ακολουθία. Την ώρα του Όρθρου και όταν έφθασαν στην ενάτη ωδή, ο φιλοξενούμενος πριν να ψάλλει «την Τιμιωτέρα των Χερουβείμ», πρόσθεσε το άγνωστο μέχρι τότε προοίμιο «Άξιον εστί ως αληθώς μακαρίζειν Σε την Θεοτόκον». Τον ύμνο αυτό τον έψαλε ολοκληρωμένο πολλές φορές ο άγνωστος Μοναχός μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, μέχρι να τον μάθει ο υποτακτικός. Αυτή η φράση προκάλεσε το θαυμασμό του υποτακτικού, ο οποίος και ζήτησε από τον επισκέπτη να του γράψει τη φράση για να μπορεί να την ψάλλει κι αυτός. Μέσα στο φτωχό όμως κελλί δεν υπήρχε ούτε χαρτί, ούτε μελάνη κι έτσι ο επισκέπτης χάραξε τη φράση με το δάχτυλό του σε μια πέτρινη πλάκα, σαν να ήταν ζύμη, λέγοντας ότι αυτός ο ύμνος πρέπει να ψάλλεται από όλους τους Ορθοδόξους και εξαφανίστηκε.
Ο υποτακτικός, που τον τίμησε ο Θεός για την υπακοή και τον οσιακό του βίο, έψαλλε μέχρι το πρωί αυτόν τον ύμνο, ο οποίος τόσο πολύ εύφραινε την καρδιά του και του έφερνε ψυχική αγαλλίαση! Όταν επέστρεψε ο Γέροντας, άκουσε τον υποτακτικό του να ψάλλει τον γλυκύτατο αυτό και μελωδικώτατο ύμνο του Αρχαγγέλου, πληροφορήθηκε τα όσα έγιναν, έτρεξε πίσω στις Καρυές κι ανήγγειλε το θαύμα.
Στο κελί αυτό, που από τότε ονομάστηκε «Άξιον εστίν» ετελείτο γιορτή προς τιμήν του Αρχάγγελου Γαβριήλ, ο οποίος, όπως λέγεται, ήταν ο επισκέπτης μοναχός, αφού αυτός είναι ο κατεξοχήν υμνολόγος της Θεοτόκου.
Η πλάκα στην οποία γράφτηκε ο ύμνος, στάλθηκε στο Πατριαρχείο και η εικόνα της Παναγίας μπροστά στην οποία ψάλθηκαν τα αγγελικά λόγια, μεταφέρθηκε στον Ι.Ν του Πρωτάτου. Κάθε Δευτέρα της Διακαινησίμου λιτανεύεται η θαυμαστή εικόνα της Παναγίας στις Καρυές.
Μπροστά στην εφέστια εικόνα του Άθωνα, «εγένετο ο συναγερμός του αγιορειτικού κόσμου και γονυπετώς υπέγραψαν οι σεβαστοί Καθηγούμενοι και Προιστάμενοι των ιερών Μονών το ψήφισμα της αιωνίου ενώσεως του Αγίου Όρους μετά της Μητρός Ελλάδος».
(10.5.1924)
• 1963/ Χιλιετηρίδα Αγίου Όρους
• 1985/ 2.300 χρόνια Θεσσαλονίκης
• 1987/ Επίσημη επίσκεψη μακαριστού Οικουμενικού Πατριάρχη κυρού Δημητρίου
• 1994/ μαρτυρική Κύπρο

Ιερά Μονή Βατοπεδίου

Τρεις, περίπου ώρες από τις Καρυές, απέχει η μεγίστη, όπως ονομάζεται, Μονή του Βατοπεδίου, κτισμένη σ΄ ένα ορμίσκο της βορειοανατολικής πλευράς της χερσονήσου, πάνω σε μια κατάφυτη πλαγιά και μεταξύ των Μονών Εσφιγμένου και Παντοκράτορος. Η Μονή είναι αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου (25 Μαρτίου).
Οι παραδόσεις και οι θρύλοι διηγούνται πως η Μονή κτίστηκε από τον Μέγα Κωνσταντίνο, αλλά καταστράφηκε. Στο τέλος του 4ου αιώνα, ξανακτίστηκε από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α΄, από ευγνωμοσύνη προς την Θεοτόκο που έσωσε το γυιό του, ο οποίος, ταξιδεύοντας στο πέλαγος παιδί ακόμη, ναυάγησε κοντα στις ακτές του Όρους και μεταφέρθηκε θαυματουργηκά στη στεριά κοντά σε μια βάτο, έτσι ονομάστηκε και το Μοναστήρι Βατοπαίδιον. Η ονομασία Βατοπέδιον, είναι προτιμότερη και εξηγείται από τις πολλές βάτους που υπάρχουν στο πεδινό μέρος, που απλώνεται μπροστά από αυτό.
Ιστορικά η ίδρυση του Μοναστηριού τοποθετείται στο β΄ μισό του 10ου αιώνα από τρεις μοναχούς, από την Ανδριανούπολη, τους Αθανάσιο, Νικόλαο και Αντώνιο. Τον 12ο αιώνα ο βασιλιάς της Σερβίας Συμεών και ο γιος του Σάββας μονάζουν σ΄ αυτή και προσθέτουν οικοδομές.
Ο κεντρικός ναός του μοναστηριού κτίστηκε τον 11ο αιώνα. Οι τοιχογραφίες του έγιναν τον 14ο αιώνα, αλλά ανακαινίστηκαν το 18ο αιώνα. Είναι ο μοναδικός ναός στο Άγιον Όρος, στον οποίο έχει διασωθεί επιτοίχιος ψηφιδωτός διάκοσμος με παραστάσεις του 11ου αιώνα, στα μέσα του 12ου και τέλη του 13ου, που απεικονίζουν τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, την Δέηση και τον Άγιο Νικόλαο. Στο ιερό Βήμα του ναού φυλάγονται τεμάχια από Τίμιο Ξύλο, λείψανα διαφόρων Αγίων, μέρος από το καλάμι με το οποίο πρόσφεραν στον Ιησού Χριστό το βουτηγμένο σε ξύδι σφουγγάρι, ένα από τα τρία τεμάχια της ζώνης της Θεοτόκου.
Μέσα και έξω από τη Μονή υπάρχουν άλλοι 28 ναοί. Στο καθολικό είναι ενσωματωμένα 5 παρεκκλήσια του Αγίου Δημητρίου, του Αγίου Νικολάου, της Παναγίας της Παραμυθίας, των Αρχαγγέλων και της Αγίας Τριάδας. Στην αυλή υπάρχουν 2 παρεκκλήσια της Αγίας Ζώνης, που φυλάσσονται τα υπόλοιπα 2 τεμάχια της τίμιας Ζώνης της Θεοτόκου για την οποία εκ παραδόσεως γνωρίζουμε ότι η Θεοτόκος ανερχόμενη στον ουρανό παρέδωσε στον Απόστολο Θωμά, και των Αγίων Αναργύρων.
Η τράπεζα της Μονής κτίστηκε τον 12ο αιώνα και ανακαινίστηκε τον 18ο οπότε και αγιογραφήθηκε, η εικονογράφηση όμως παρουσιάζεται ελλιπής. Μέσα στο κτίριο υπάρχουν βοηθητικοί χώροι και η κατοικία του τραπεζάρη.
Στη βιβλιοθήκη της Μονής υπάρχουν πολύτιμα χρυσόβουλα, κηρόβουλα και άλλα έγγραφα, που χρονολογούνται από τον 14ο αιώνα, 1536 χειρόγραφα βιβλία, 10.000 έντυπα βιβλία και πολλά έργα τέχνης.
Η φιάλη, το κωδωνοστάσιο, το εργαστήριο αναπαλαιώσεως φορητών εικόνων, οι σκήτες και τα κελιά των μοναχών «στολίζουν» την υπόλοιπη Μονή, την οποία περικλείουν ολοπράσινες κοιλάδες, δάση από καστανιές ανακατεμένες με θάμνους και αγριολούλουδα. Η θέα από την Μονή, γεννά μέσα σου κάτι το άγνωστο, μια μελαγχολία που η φύση της είναι δύσκολο να καθοριστεί.
(Βιβλιογραφία: Άγιο Όρος, το Άγιον Όρος).

Παναγία Εσφαγμένη.

http://iliaxtida.files.wordpress.com/2010/08/image12.pngΗ επωνυμία αυτή, δόθηκε στην Αγία αυτή εικόνα, για την εξής αιτία. Κάποτε ένας Ιεροδιάκονος Εκκλησιάρχης (διακονούσε τον ναό, νεοκόρος επιμελητής) της Μονής, πήγαινε να γευματίσει στην κοινή τράπεζα παντοτε καθυστερημένα, εξαιτίας δήθεν του διακονήματός του στο ναό. Κάποια μέρα αργοπόρησε, ως συνήθως και ζήτησε από τον τραπεζάρη φαγητό. Εκείνος αγανακτισμένος αρνήθηκε να του δώσει, λέγοντάς του ότι δεν μπορεί ο καθένας να τρώει ό,τι ώρα θέλει.
Ο Εκκλησιάρχης με έντονους λογισμούς ενάντια στον τραπεζάρη και με αγανάκτηση, επέστρεψε στον ναό. Με όλη την ταραχή και την ζάλη του πνεύματος του, πλησίασε προς την εικόνα της Θεομήτορος και στεκόμενος ενώπιον της, άρχισε να της λέει: « Έως πότε θα σε υπηρετώ Θεοτόκε θα κοπιάζω και για όλα αυτά ούτε ένα κομμάτι ψωμί να μην μου δίνεται, για να δυναμώσω το κουρασμένο σώμα μου»; Με αυτά τα λόγια βγάζει το μαχαίρι, με το οποίο πριν καθάριζε τα μανουάλια, το καρφώνει με δύναμη στο μάγουλο (παρειά) της εικόνας της Παναγίας και την πλήγωσε. Αμέσως άρχισε να τρέχει αίμα από την πληγή και το πρόσωπο της Παναγίας χλώμιασε.
Ο Εκκλησιάρχης γέμισε από τρόμο, τυφλώθηκε και έπεσε κάτω κι έγινε σαν τρελός από τον έλεγχο της συνείδησης του, μένοντας στην κατάσταση αυτή τρία χρόνια. Μετά από τρία χρόνια εμφανίστηκε η Παναγία στον Ηγούμενο και του είπε ότι με τις προσευχές του, συγχωρεί τον παραβάτη μοναχό και του χαρίζει την υγεία του.
Ο μοναχός θεραπεύθηκε και από τότε έκλαιγε πικρά για την παραφροσύνη του και ονόμαζε τον εαυτό του φονιά. Καθόταν σε στασίδι απέναντι από την Εσφαγμένη εικόνα και με ειλικρινή μετάνοια, κατηγορώντας και επιπλήττοντας τον εαυτό του, πέρασε την υπόλοιπη ζωή του. Λίγο πριν τον θάνατο του, του εμφανίστηκε η Παναγία και του ανήγγειλε ότι τον συγχωρεί, αλλά το βλάσφημο χέρι του θα δοκίμαζε παραδειγματική τιμωρία μετά θάνατον.
Μετά από τρία χρόνια, στην ανακομιδή των οστών του, όλα του τα οστά ήταν καθαρά δείχνοντας το θείο έλεος το χέρι του όμως παρέμενε άλιωτο και κατάμαυρο. Φυλάσσεται μέχρι σήμερα, για να θυμίζει την αγαθότητα και την αγάπη της Παναγίας που είναι έτοιμη να μας συγχωρεί για τα λάθη μας.
Η εικόνα ονομάστηκε Εσφαγμένη και βρίσκεται στο Παρεκκλήσι του Αγίου Δημητρίου της Μονής και φέρνει τα σημεία της πληγής και του ρεύσαντος αίματος.
Πριν λίγα χρόνια, ένας ξένος ιερέας, ασπαζόμενος την Αγία αυτή εικόνα, είτε ακούσια, είτε από περιέργεια, άγγιξε την πληγή της Θεοτόκου και τότε το καταξηραμένο αίμα έπεσε πάνω του με αποτέλεσμα τον αιφνίδιο θάνατο του, μόλις βγήκε από τον Ναό.
(Βιβλιογραφία: Θαυματουργές εικόνες της Παναγίας στο Άθω, η Πλατυτέρα των ουρανών).

Παναγία Παραμυθία

Για την εικόνα αυτή διηγείται η παράδοσις ότι η αρχική έκφραση των προσώπων και η στάση του σώματος του Κυρίου και της Θεομήτορος άλλαξαν, όταν συνέβη το εξής φρικτό θαύμα: Όταν κάποτε αποβιβάστηκαν κρυφά πειρατές στην παραλία της Μονής και περίμεναν κρυμμένοι το πρωινό άνοιγμα της πύλης, για να επιτεθούν, ο ηγούμενος, που μετά το τέλος του όρθρου έμεινε μόνος, για να συνεχίσει την προσευχή του, άκουσε τα εξής λόγια από την εικόνα της Παναγίας : «Μην ανοίξετε σήμερα τις πύλες της Μονής, αλλά ανεβείτε στα τείχη και διώξτε τους πειρατές». Στρέφοντας το βλέμμα του εκεί είδε το θείο βρέφος να απλώνει το χέρι του και να σκεπάζει τα χείλη της μητέρας του λέγοντας: «Μη , Μητέρα μου, άφησέ τους να τιμωρηθούν όπως τους αξίζει». Αλλά η Παναγία πιάνοντας με το χέρι της το χέρι του Υιού της και στρέφοντας λίγο το κεφάλι, για να ελευθερώσει τα χείλη της επανέλαβε τα ίδια λόγια.
Μόλις ο ηγούμενος συνήλθε από το θαυμαστό θέαμα, βλέπει την εικόνα να έχει αλλάξει στο σχέδιο και στην όψη. Το χεράκι του Χριστού παρέμεινε κοντά στο στόμα της Παναγίας, ενώ το βλέμμα Του πήρε αυστηρή έκφραση. Αυτός ο τελευταίος σχηματισμός των προσώπων παρέμεινε μόνιμα στην εικόνα μετά από την τρίτη επανάληψη των λόγων της Παναγίας.
Οι μοναχοί, αφού σώθηκαν θαυματουργικά απ΄ τους πειρατές, ευχαρίστησαν την Παναγία και ονόμασαν την εικόνα της αυτή «Παραμυθία», που σημαίνει παρηγοριά. Από τότε και μέχρι σήμερα καταφεύγουν κατά την περίοδο μεγάλων κινδύνων μέσω της εικόνας αυτής στην προστασία της Παναγίας.
Για να προστατεύσουν την θαυματουργική εικόνα, την αποτοίχισαν από τον εξωτερικό τοίχο του Καθολικού και την εντοίχισαν στο εσωτερικό του παρεκκλησίου της Παναγίας της Παραμυθίας.
(Βιβλιογραφία: Θαυματουργές εικόνες της Παναγίας στο Άθω, φυλλάδιο Ι.Μ. Παν. Παραμ. Ρόδου).

Ιερά Μονή Φιλοθέου

Στο εσωτερικό της Χερσονησίδας, προς την πλευρά της βορειοανατολικής ακτής σε υψόμετρο 330μ., πάνω σ΄ ένα κατάφυτο οροπέδιο βρίσκεται η Μονή Φιλοθέου. Απέχει από τις Καρυές δυόμισι ώρες δρόμο, 45΄ από την θάλασσα και είναι αφιερωμένη στην εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (25 Μαρτίου).
Η Μονή ιδρύθηκε στο τέλος του 10ου αιώνα, κάνει την εμφάνιση σε έγγραφα του 1015 και 1016. Ιδρυτής της είναι ο Όσιος Φιλόθεος, σύγχρονος του κτήτορα της Μ.Λαύρας, Οσίου Αθανασίου του Αθωνίτη.
Η Μονή έμεινε για ένα χρονικό διάστημα στην αφάνεια, παρόλες τις δωρεές που έλαβε από τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Γ΄ Βατανειάτη, με τις οποίες μπόρεσε να ανοικοδομηθεί. Για την Μονή φροντίζουν επίσης οι Παλαιολόγοι αυτοκράτορες Ανδρόνικος Β΄, Ανδρόνικος ο Γ΄ και Ιωάννης Ε΄.
Στις αρχές του 16ου αιώνα ο ηγούμενος της Διονυσίου μετέτρεψε την Μονή από ιδιόρρυθμη σε κοινόβιο. Το 17ο αιώνα γίνονται επιδιορθώσεις στην Μονή με την οικονομική βοήθεια, του βλάχου ηγεμόνα Γρηγορίου σκίκα.
Την εποχή αυτή ξεχώρισε μέσα από τους μοναχούς της Μονής μια μεγάλη προσωπικότητα για την Εκκλησία και το Γένος, ο Κοσμάς ο Αιτωλός, γνωστός από τους αγώνες του κατά του κινδύνου του εξισλαμισμού της χώρας μας στα χρόνια της σκλαβιάς. Στη Μονή ασκήτεψαν επίσης ο Άγιος Συμεών, ο Άγιος Δομέτιος και ο Άγιος Δαμιανός.
Τον 19ο αιώνα, εκτός από το καθολικό, την τράπεζα και την βιβλιοθήκη, το μοναστήρι κάηκε σχεδόν ολόκληρο. Με την ευλάβεια των μοναχών και τις διάφορες δωρεές ανακαινίστηκε σιγά-σιγά και πήρε την σημερινή του μορφή.
Τα κτίρια της Μονής είναι τοποθετημένα σ΄ ένα τετράπλευρο περίβολο. Το Καθολικό της Μονής κτίστηκε το 18ο αιώνα πάνω στα θεμέλια του παλιού, που είχε στο μεταξύ πέσει. Ο ναός δεν βρίσκεται στο μέσο της αυλής αλλά κοντά στη νότια πλευρά του περίβολου. Είναι μαρμαρόστρωτος και τοιχογραφημένος. Δεξιά και αριστερά έχει δυο παρεκκλήσια, των Αγίων Αρχαγγέλων και του Γενεσίου του Προδρόμου. Το κωδωνοστάσιο βρίσκεται στο παρεκκλήσιο της Αγίας Μαρίνας. Στις πτέρυγες της Μονής υπάρχουν τρία ακόμα παρεκκλήσια (Των Αγίων 5 Μαρτύρων, του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου και του Αγίου Νικολάου).
Η τράπεζα είναι κτίσμα βυζαντινό με αξιόλογες τοιχογραφίες της κρητικής τεχνοτροπίας.
Ανάμεσα στο καθολικό και την τράπεζα βρίσκεται η φιάλη του Αγιασμού. Η βιβλιοθήκη της Μονής περιέχει 250 χειρόγραφα από τα οποία τα 54 είναι περγαμηνά, δύο ειλητάρια 14ου αιώνα με την λειτουργία του Μ.Βασιλείου, το τετραευαγγέλιο με την παράσταση του Ευαγγελιστού Μάρκου.
Στο σκευοφυλάκιο φυλάσσονται Σταυρός από τίμιο Ξύλο, σταυροί, άμφια, λειτουργικά σκεύη, το δεξί χέρι του Χρυσοστόμου και άλλα τίμια λείψανα Αγίων.
Η Μονή κατέχει τη 12η θέση στη σειρά των 20 μοναστηριών στο Άθω και αριθμεί πάνω από 80 συνολικά μοναχούς.

Παναγία η Γλυκοφιλούσα

Το καλύτερο κειμήλιο για τη Μονή Φιλοθέου, για το οποίο αυτή ιδιαίτερα σεμνύνεται, είναι η αξιόλογη και θαυματουργική εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας, που βρίσκεται στο αριστερό προσκυνητάρι του καθολικού.
Η «Γλυκοφιλούσα» διασώθηκε από την εικονομαχία και μεταφέρθηκε στο όρος ως εξής: Υπήρχε μια γυναίκα ευσεβής και ενάρετη, η Βικτωρία, που προσκυνούσε κρυφά τις Αγίες εικόνες, παρά την απαγόρευση του βασιλιά Θεόφιλου του Εικονομάχου. Στο σπίτι της φύλαγε την εικόνα της Γλυκοφιλούσας και κάποια μέρα που οι εικονομάχοι έκαναν έρευνα για να βρουν κρυμμένες εικόνες, η Βικτωρία, πιεζόμενη και από τον εικονομάχο άνδρα της, πήρε την εικόνα και κατέβηκε στη θάλασσα. Αφού την καταφίλησε με πόνο και δάκρυα, παρακάλεσε την Παναγία να διαφυλάξει την εικόνα, την οποία έβαλε στη θάλασσα, ελπίζοντας μετά από την μανία της εικονομαχίας, να την ξαναπάρει.
Η Αγία εικόνα όμως, στάθηκε όρθια και άρχισε να πλέει θαυματουργικά πάνω στα νερά. Διέπλευσε το πέλαγος του Μαρμαρά, τον Ελλήσποντο και το Αιγαίο και σταμάτησε στο Άγιο Όρος, στο λιμάνι της Μονής Φιλοθέου. Αποκαλύφθηκε στον ηγούμενο της Μονής να κατέβει και να υποδεχθεί την εικόνα. Ηγούμενος και μοναχοί κατεβαίνουν στο λιμάνι και αντικρίζουν την εικόνα να ακτινοβολεί Θείο φως. Μόλις ο Ηγούμενος βγήκε από τη θάλασσα με την Αγία εικόνα, ανέβλυσε στο τόπο όπου πρώτα στάθηκε η εικόνα, Αγίασμα ιαματικό για κάθε νόσο. Με ψαλμούς και ύμνους, με φώτα και θυμιάματα, ανέβασαν την εικόνα στο ιερά Μοναστήρι και την τοποθέτησαν εκεί που ως σήμερα βρίσκεται.
Από τότε και κάθε χρόνο, την Δευτέρα της Διακαινησίμου, ως ανάμνηση του θαύματος, τελείται εκεί στο αγίασμα, λιτανεία και αγιασμός. Η εικόνα είναι μια από τις 73 που ιστόρησε ο Ευαγγελιστής Λουκάς κι έχει τέτοια χάρη, που όποιος την κοιτά κατάματα, φόβος και τρόμος τον κυριεύει. Τα θαύματά της είναι πολλά. Είναι αμφιπρόσωπη, με τη Σταύρωση του Χριστού στο πίσω μέρος.
Θαύμα της εικόνας
Πριν χρόνια, εκκλησιάρχης στη Μονή Φιλοθέου, ήταν ένας ευλαβής και ενάρετος μοναχός, ο Ιωαννίκιος. Καθημερινά πήγαινε και τακτοποιούσε τον ναό και άναβε το καντήλι μπροστά στην εικόνα. Στεκόταν απέναντι από την εικόνα και με σεβασμό απευθυνόμενος στη Παναγία έλεγε: «Γιατί Δέσποινα όλα τα Μοναστήρια του Όρους, η χάρη σου τα προίκισε με μεγάλα εισοδήματα και έχουν αρκετό σίτο, λάδι κρασί και πολλά άλλα κι αυτό το Μοναστήρι υστερεί από όλα κι ακόμα και σίτο πρέπει να αγοράσει»;
Κάθε φορά αυτά έλεγε ο Ιωαννίκιος. Μια νύχτα που ήλθε πάλι να ετοιμάσει τα καντήλια, στάθηκε απέναντι στην εικόνα και με δάκρυα προσευχόταν. Έκατσε απέναντι στο στασίδι και σκεπτόμενος αποκοιμήθηκε. Τότε βλέπει στον ύπνο του την Παναγία να του λέει: «Με ενοχλείς καθημερινά Ιωαννίκιε, λέγοντάς μου ότι προνοώ μόνο για τις άλλες Μονές του Όρους. Σου λέω λοιπόν ότι γι’ αυτό το Μοναστήρι, έχω την πρόνοια για όλα τα αναγκαία κι αυτό γιατί αποφάσισα, οι ηγούμενοί του να μη δίνονται στις μέριμνες για τα γήινα και αμελούν έτσι τη σωτηρία τους. Γι’ αυτό παύσε να με ενοχλείς γι’ αυτό, γιατί εγώ είμαι η Έφορος και Προνοητής της Μονής αυτής για όλα και να φροντίζεις για τη σωτηρία της ψυχής σου περισσότερο από το ναό μου». Ο Ιωαννίκιος ξύπνησε έντρομος και περιχαρής γονάτισε μπροστά στην Αγία εικόνα και ζήτησε με δάκρυα συγχώρεση και απήγγειλε στους αδελφούς της Μονής αυτό που είδε και όλοι θαύμασαν και χάρηκαν πολύ.

Ι. Μονή Δοχειαρίου

Η Μονή Δοχειαρίου πήρε την ονομασία της από τον Ευθύμιο Δοχειάρη στη Μονή Μεγίστης Λαύρας, όταν ήταν Ηγούμενος ο Άγιος Αθανάσιος. Είναι μια από τις παλιότερες μονές, ιδρυμένη στη Βορειοδυτική πλευρά της Αθωνικής χερσονήσου το 970. Βοηθήθηκε κι αυτή από τους ηγεμόνες των παριστρίων ηγεμονιών. Το καθολικό της τιμάται επ΄ ονόματι των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ και ανεγέρθηκε το 1568. Τότε έγιναν και οι τοιχογραφίες του, πιθανότατα από τον γνωστό Κρητικό αγιογράφο Τζώρτζη. Το αξιόλογο ξυλόγλυπτο τέμπλο του είναι του 1783. Την τράπεζα ανήγειρε ο Αχρίδος Πρόχορος και έχει ενδιαφέρουσες τοιχογραφίες (1700) με παραστάσεις από την Αποκάλυψη.
Η μονή έχει 9 παρεκκλήσια. Η βιβλιοθήκη περιέχει 441 χειρόγραφα και πάνω από 3000 έντυπα βιβλία. Αριθμεί 32 μοναχούς (1992).

Παναγία «γοργοεπήκοος»

image
Η γνωστότερη μετά την «Πορταΐτισσα» θαυματουργή εικόνα του Αγίου Όρους. Είναι αρχαία τοιχογραφία της Παναγίας, που βρίσκεται εξωτερικά στον ανατολικό τοίχο της Τράπεζας και προς τα δεξιά της εισόδου της.
Το 1664 ο τραπεζάρης Νείλος, που περνούσε τακτικά μπροστά από την εικόνα κρατώντας αναμμένα δαδιά για την υπηρεσία του στην τράπεζα, άκουσε μια φωνή να του λέει τα εξής: «Να μην ξαναπεράσεις από εδώ με δαδιά καπνίζοντας την εικόνα μου». Ο Νείλος δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στη φωνή, η οποία όμως σύντομα ξανακούστηκε επιτιμώντας τον μοναχό και αφήνοντάς τον τυφλό.
Οι αδελφοί άρχισαν να περνούν με πολλή ευλάβεια μπροστά από την εικόνα, της κρέμασαν ακοίμητο καντήλι και διέταξαν τον νέο τραπεζάρη να την θυμιάζει καθημερινά. Ο τυφλός Νείλος περνούσε όλο τον καιρό του σε ένα στασίδι μπροστά στην εικόνα παρακαλώντας την Παναγία να τον συγχωρέσει και να τον θεραπεύσει, πράγμα το οποίο και έγινε όταν για τρίτη πλέον φορά ακούστηκε φωνή από την εικόνα, που πληροφορούσε τον Νείλο ότι η δέηση του εισακούστηκε και ότι στην δική Της μετά τον Θεό προστασία και σκέπη θα πρέπει στο εξής να καταφεύγουν για κάθε τους ανάγκη οι μοναχοί. Αυτή θα τους ακούει γρήγορα, γιατί το όνομα της είναι «Γοργοεπήκοος».
Πολύ σύντομα το Θαύμα αυτό και η υπόσχεση της Θεοτόκου έγιναν γνωστά σε όλο το Όρος και η εικόνα της αυτή έγινε παναγιορείτικο προσκύνημα. Ο διάδρομος κλείστηκε και η εικόνα συμπεριλήφθηκε σε παρεκκλήσι που κτίστηκε προς τα δεξιά της.
Τα θαύματα της είναι άπειρα. Αυτή ήταν με λίγα λόγια μια μικρή γνωριμία με την Παναγία Γοργοεπήκοο που πάντα τρέχει γρήγορα και βοηθά όσους την έχουν ανάγκη.

Ι. Μονή Μεγίστης Λαύρας

Το μοναστήρι της Μεγίστης Λαύρας, το πρώτο και μεγαλύτερο του Αγίου Όρους, είναι κτισμένο πάνω στο πλάκωμα ενός βράχου, εκεί που τελειώνει η χερσόνησος και ο Άθως.
Η ίδρυση του συμπίπτει με τη συστηματοποίηση του μοναχισμού στο Όρος. Ιδρυτής του ο σοφός και ανακαινιστής μοναχός Αθανάσιος, ο οποίος θεμελίωσε τη Λαύρα το 963 κτίζοντας πρώτα τείχος γύρω γύρω, ύστερα το καθολικό και στη συνέχεια σειρές κελλιών, με χρηματική βοήθεια από τον αυτοκράτορα φίλο του, Νικηφόρο Φωκά και στη συνέχεια άλλων αυτοκρατόρων και πατριαρχών.
Η Μεγίστη Λαύρα, όπως και άλλα αθωνικά μοναστήρια, παρουσιάζει πολλές μεταπτώσεις. Άλλοτε βρίσκεται σε ακμή και άλλοτε παρακμάζει μέχρι σημείο ερήμωσης. Τον 11ο αιώνα είχε 700 μοναχούς, ενώ τον 17ο είχε 5 ή 6. Πέρασε αρκετές φορές από τον κοινοβιακό τρόπο λειτουργίας του στον ιδιόρρυθμο, όπου και παρέμεινε τελικά.
Στη σημερινή του κατάσταση το μοναστήρι εξωτερικά φαίνεται σαν ένα συγκρότημα από πολυόροφα κτίρια τοποθετημένα σε τετράπλευρο σχήμα, με μια μεγάλη αυλή στο κάντρο, που βρίσκεται το καθολικό και άλλα παρεκκλήσια.
Το καθολικό είναι το πρώτο που κτίστηκε στο Όρος και αποτέλεσε το πρότυπο για τ΄ άλλα καθολικά των αγιορείτικων μοναστηριών. Πρόκειται για βυζαντινό ναό, με νεότερη τοιχογραφία του 16ου αιώνα. Ο ναός κτίστηκε από τον Άγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη που το αφιέρωσε στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, από τον 15ο αιώνα και μετά, τιμάται στην κοίμηση του Αγίου, στις 5 Ιουλίου.
Δεξιά και αριστερά του ναού, υπάρχουν δυο παρεκκλήσια, του Αγίου Νικολάου και των 40 Μαρτύρων, στο οποίο βρίσκεται και η μαρμάρινη λάρνακα του Αγίου.
Απέναντι από το Καθολικό και την φιάλη του αγιασμού, βρίσκεται η Κοινή Τράπεζα, που ιδρύθηκε από τον Άγιο Αθανάσιο, σε σχήμα σταυρού. Σε αυτήν υπάρχουν αξιόλογες τοιχογραφίες των Κρητικών Ζωγράφων, με ξεχωριστές παραστάσεις, όπως ο Μυστικός Δείπνος, η Κλίμαξ, η Δευτέρα Παρουσία καθώς και πορτρέτα Ελλήνων φιλοσόφων (Σωκράτη, Πλάτωνα, Αριστοτέλη κ.α.).
Η βιβλιοθήκη βρίσκεται πίσω από το καθολικό και θεωρείται η πλουσιότερη του Αγίου Όρους. Το σκευοφυλάκιο που συστεγάζεται με τη βιβλιοθήκη, περιέχει πολλά κειμήλια, όπως το σάκο του Νικηφόρου Φωκά, ιερά άμφια, εκκλησιαστικά σκεύη, τεμάχια από Τίμιο Ξύλο, λείψανα αγίων.
Στις μέρες μας η μονή αριθμεί 376 μοναχούς από τους οποίους οι 56 μένουν στο μοναστήρι και οι υπόλοιποι 320, έξω από αυτό σε πολλά και διάφορα εξαρτήματα του, όπως τις σκήτες Αγίας Άννας, Καυσοκαλύβια, Τιμίου Προδρόμου καθώς και σε οικισμούς στην έρημο όπως τα Κατουνάκια και τα Καρούλια.
Η Παναγία η Κουκουζέλισσα είναι η εικόνα που αγιάζει την μονή και είναι τοποθετημένη σε ομώνυμο παρεκκλήσι.

Παναγία Κουκουζέλισσα

image
Αυτή η Παναγία πήρε το όνομα της, από ένα μοναχό, τον Ιωάννη Κουκουζέλη.
Ο Ιωάννης Κουκουζέλης μετά το θάνατο του πατέρα του, παιδί ακόμα, εισήχθηκε στην αυτοκρατορική Σχολή της Κωνσταντινούπολης. Χάρη στα χαρίσματά του και ιδιαίτερα της φωνής του, ξεχώρισε από όλους τους σπουδαστές και κέρδισε την εύνοια του αυτοκράτορα Κομνηνού. Έγινε ο μοναδικός μουσικός του παλατιού και δεχόταν καθημερινά την αγάπη και τις κολακείες όλων, μέσα στο παλάτι.
Η καρδιά όμως η δική του, ποθούσε την μοναχική ζωή και τον αγώνα για την σωτηρία της ψυχής του, μακρυά από τα αγαθά αυτού του κόσμου. Γι’ αυτό, φεύγει κρυφά από το παλάτι και πηγαίνει και κτυπά την πόρτα της Μεγίστης Λαύρας, λέγοντας ότι είναι ένας φτωχός βοσκός που θέλει να γίνει μοναχός. Εκάρη μοναχός και του ανατέθηκε να φυλάγει τα πρόβατα της μονής στις ερήμους του Άθω. Πολύ αγάπησε αυτή την εργασία, μέσα από την οποία του δόθηκε η ευκαιρία για περισσότερη προσευχή.
Μια μέρα πλημμυρισμένος από χαρά και νομίζοντας ότι ήταν μόνος του, άρχισε να ψάλει με την αγγελική του φωνή. Ο ήχος όμως της φωνής του έφτασε ως την σπηλιά ενός ησυχαστή, ο οποίος δάκρυσε και γέμισε από κατάνυξη ακούγοντας τη φωνή του. Βλέπει τότε τον Ιωάννη περιτριγυρισμένο από όλα τα ζώα να τον κοιτούν ακίνητα, γοητευμένα από τους ύμνους που έψαλε.
Ο ησυχαστής ανέφερε το γεγονός στον ηγούμενο, ο οποίος κάλεσε τον Ιωάννη και του ζήτησε να του πει ποιος ήταν. Εκείνος του διηγήθηκε τη ζωή του. Ο Ηγούμενος θαύμασε την ευλάβεια και την ταπείνωση του Ιωάννη, που εγκατέλειψε πλούτη, δόξα και αυτοκραροτικά παλάτια για να γίνει μοναχός και τραγιάρης! Στη συνέχεια ο ηγούμενος πήγε στην Κων/πολη να δει τον βασιλιά, που όλο αυτό το καιρό έψαχνε παντού να βρει το μουσικό του, του εξήγησε όλα όσα έγιναν και με την ταπείνωση και την απλότητα του κέρδισε τον βασιλιά που δέχθηκε τελικά να αφήσει στο Μοναστήρι τον αγαπημένο του μουσικό.
Από τότε ο Ιωάννης ήταν ο πρωτοψάλτης της Λαύρας και έψελνε στις ακολουθείες. Κάποτε, μετά το τέλος μιας αγρυπνίας, ο Ιωάννης αποκοιμήθηκε ελαφρά στο στασίδι του, απέναντι από την εικόνα της Παναγίας. Τότε βλέπει την Θεοτόκο να του λέει: «Χαίρε Ιωάννη! Ψάλλε μου και εγώ δεν θα σε εγκαταλείψω», ενώ συγχρόνως έβαλε στο χέρι του χρυσό νόμισμα που ξυπνώντας ο Ιωάννης το βρήκε στο χέρι του. Το νόμισμα το τοποθέτησαν μπροστά στην εικόνα, από την οποία έγιναν πολλά θαύματα και ονομάστηκε «Κουκουζέλισσα».
Κάποια άλλη φορά η Παναγία εμφανίστηκε ξανά στον Ιωάννη για να του θεραπεύσει τα σαπισμένα του πόδια από την πολύωρη αγρυπνία και ορθοστασία.

Ιερά Μονή Χιλανδαρίου

Το μοναστήρι του Χιλανδαρίου, αφιερωμένο στη μνήμη των Εισοδίων της Θεοτόκου (21 Νοεμβρίου), είναι το πρώτο από αυτά που είναι κτισμένα στη βορειοανατολική πλευρά του Όρους.
Η ονομασία του μοναστηριού, ετυμολογώντας τη λέξη Χιλανδαρίου, οφείλεται είτε από το χίλιοι και αντάρα, πολλή ομίχλη, που έχει στην περιοχή, είτε από το χίλιοι άνδρες, που ήταν ο αριθμός των πειρατών, που σύμφωνα με την παράδοση επιτέθηκαν κάποτε ενάντια στη μονή, με σκοπό να την ληστέψουν χωρισμένοι σε δυο ομάδες που αλληλοεξοντώθηκαν λόγω της πυκνής ομίχλης.
Η ίδρυση του μοναστηριού, οφείλεται στον ηγεμόνα της Σερβίας Στέφανο Νεμάνια και το γιο του Ράτσκο, ο οποίος αν και ήταν πρίγκιπας και υποψήφιος διάδοχος του θρόνου, προτίμησε το μοναστικό βίο από τ’ αξιώματα του παλατιού, γι’ αυτό πήγε κρυφά στο Άγιο Όρος και έγινε μοναχός με το όνομα Σάββας. Αργότερα τον ακολούθησε και ο πατέρας του, που έγινε μοναχός με το όνομα Συμεών. Και οι δύο έμειναν για λίγο στο Βατοπέδι και αργότερα εγκαταστάθηκαν στο μονύδριο του Χελανδαρίου και άρχισαν σιγά σιγά την ανοικοδόμηση και την επέκταση της μονής.
Ο Σάββας έφυγε για την Σερβία όπου έγινε αρχιεπίσκοπος, ενώ ο Συμεών πέθανε στο μοναστήρι. Λίγο χρόνο μετά το θάνατό τους η Σερβική Εκκλησία τους ανακήρυξε αγίους. Στη μονή τότε, άρχισαν να έρχονται πολλοί Σέρβοι και έτσι έγινε το κύριο πνευματικό κέντρο όλων των Σέρβων, οι οποίοι στάθηκαν δίπλα στους Έλληνες μοναχούς στον αγώνα για την ενσωμάτωση του Όρους με την Ελλάδα.
Το Καθολικό της μονής κτίστηκε στις αρχές του 14ου αιώνα κατά το βυζαντινό αγιορείτικο τύπο. Το δάπεδό του θεωρείται ακόμα παλαιότερο, 11ου αιώνα, πιθανότατα υπόλειμμα του αρχικού Καθολικού ναού της μονής που πρέπει να βρισκόταν στην ίδια θέση. Οι τοιχογραφίες του ναού έγιναν το 14ο αιώνα, δυστυχώς όμως οι αξιόλογες τοιχογραφίες επιζωγραφήθηκαν τον 19ο αιώνα. Ο νεότερος αγιογράφος επανέλαβε την παλαιά εργασία ακολουθώντας την ίδια γραμμή και χρησιμοποιώντας τα ίδια χρώματα.
Πλούσιο θεωρείται το μοναστήρι από άποψη κειμηλίων. Έχει κεντητά άμφια και υφάσματα, δύο σταυρούς με Τίμιο Ξύλο, μέρος από το ακάνθινο στεφάνι, το καλάμι και το σάβανο του Χριστού, λειψανοθήκες με λέιψανα αγίων, την αργυρή λάρνακα του Αγίου Συμεών, στο σημείο όπου είναι η καρδιά του Οσίου, φύτρωσε ένα κλήμα του οποίου οι σταφίδες καταπολεμούν την στειρότητα των γυναικών.
Η Τράπεζα είναι του 14ου αιώνα. Η μονή περιέχει ακόμα μουσείο εικόνων και κειμηλίων, πλούσια βιβλιοθήκη, καθώς και πολλά παρεκκλήσια.
Από αυτή τη μονή, που χάνεται αθέατη και κρυμμένη μέσα στη πλούσια βλάστηση του τοπίου, βγήκαν σοφοί άνδρες και μορφωμένοι κληρικοί που έγιναν πατριάρχες, αρχιεπίσκοποι και επίσκοποι.
Δύο θαυματουργικές εικόνες της Θεοτόκου, σκορπούν την ευλογία τους στη μονή και στους μοναχούς της, καθώς και σε όλο το Όρος και τους προσκυνητές του.

Παναγία η Τριχερούσα

image
Στην εικόνα αυτή η Παναγία φαίνεται να έχει 3 χέρια. Το τρίτο χέρι είναι αφιέρωμα του Ιωάννη Δαμασκηνού, προς την Παναγία για το εξής θαυμαστό γεγονός:
Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, πρωτοσύμβουλος υπουργός του Άραβα χαλίφη της Δαμασκού, υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής των ιερών εικόνων, αλλά και θαρραλέος ελεγχτής του αυτοκράτορα Λέοντος σε θέματα πίστεως. Γι’ αυτό ο αυτοκράτορας τον μισούσε θανάσιμα και για να απαλλαγεί απ’ αυτόν, τον διέβαλε με σατανικό τρόπο στο χαλίφη, ως προδότη του Αραβικού κράτους και τον καταδίκασαν έτσι άδικα σε αποκοπή του δεξιού του χεριού από τον καρπό.
Ο Ιωάννης, που είχε πολύ αγωνισθεί για τις ιερές εικόνες, μετά από την δημοσίως επίδειξη του κομμένου του χεριού, το ζήτησε και το πήρε από τον Χαλίφη. Λυπημένος πολύ καταφεύγει για να παρηγορηθεί στην εικόνα της Παναγίας, στην οποία προσεύχεται θερμά και πολλή ώρα και έχοντας δίπλα του το κομμένο του χέρι, αποκοιμήθηκε. Όταν ξύπνησε, βλέπει το κομμένο του χέρι στη θέση του και μόνο ένα κόκκινο σημάδι στο σημείο που είχε κοπεί, είχε μείνει.
Ο Ιωάννης χαρούμενος, ομολογεί ότι ο Χριστός, δια της Θεοτόκου, τον θεράπευσε και συγκλονίζεται από το γεγονός ο Χαλίφης και όλη η Δαμασκός. Μετά το θαύμα παρήγγειλε σ’ έναν χρυσοχόο και του έφτιαξε μιαν ασημένια παλάμη, την οποία και κόλλησε πάνω στην εικόνα, για να του θυμίζει την ευεργεσία της Παναγίας. Έτσι η Παναγία απόκτησε τρία χέρια και πήρε το όνομα Παναγία η Τριχερούσα.
Μετά απ’ αυτό ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός έφυγε από τη Συρία και πήγε στην Παλαιστίνη. Μόνασε στο Μοναστήρι του Αγίου Σάββα, όπου μέχρι σήμερα σώζεται σκαλισμένο μέσα στο βράχο το σπήλαιό του. Κλεισμένος εκεί προσευχόταν κι έγραφε για την Παναγία.
Πέρασαν πολλά χρόνια κι όταν επισκέφθηκε το Μοναστήρι ο βασιλιάς της Σερβίας Σάββας, του έδωσαν ως δώρο εκείνη την εικόνα της Παναγίας, που είχε στο κελλί του ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός κι έγινε το θαύμα. Την πήγε στην πατρίδα του, την προσκύνησαν οι Σέρβοι και επειδή έγινε επανάσταση φοβήθηκαν μήπως καταστραφεί. Τη φόρτωσαν σ’ ένα μουλάρι και το άφησαν να πάει όπου θέλει. Εκείνο έφτασε στο Άγιο Όρος, έξω από τη Μονή Χιλανδαρίου. Βγήκαν οι πατέρες και με ευλάβεια μετέφεραν την εικόνα στο ιερό Βήμα του Καθολικού.
Κάποτε που προέκυψε διχόνοια στην αδελφότητα της μονής Χιλανδαρίου, εξαιτίας της εκλογής νέου ηγουμένου, η Τριχερούσα, μετατοπίστηκε θαυματουργικά από το Ιερό Βήμα, όπου ήταν ως τότε, στο στασίδι του ηγουμένου, ενώ συγχρόνως ενάρετος μοναχός πληροφόρησε την αδελφότητα ότι στο εξής και προς αποφυγή φιλονικιών, να μην εκλέγεται ηγούμενος στο Χιλανδάρι διότι η Παναγία θα κρατήσει την θέση αυτή και θα διοικεί το μοναστήρι. Και ως σήμερα, η χιλανδαρινή αδελφότητα, αν και κοινοβιακή, στερείται καθηγουμένου και διοικείται κατά το σύστημα των ιδιορρύθμων μονών.

Παναγία η Γαλακτοτροφούσα

image
Η δεύτερη εικόνα που κοσμεί και αγιάζει την μονή, είναι η εικόνα της Παναγίας της Γαλακτοτροφούσας. Η Αγία αυτή εικόνα, σε αντίθεση με όλη την ορθόδοξη ανατολική εκκλησία, είναι τοποθετημένη όχι στο αριστερό αλλά στο δεξιό μέρος του τέμπλου, στο σημείο δηλαδή που τοποθετείται η εικόνα του Παντοκράτορα Ιησού Χριστού, που όμως σε αυτό το ναό κατέχει την αριστερή θέση στο τέμπλο.
Η περιγραφή του προσώπου της Θεοτόκου και του Θείου Βρέφους είναι πολύ εκφραστική και είναι το καλύτερο σχέδιο της βυζαντινής Σχολής κάτι πολύ σπάνιο. Πάνω στην εικόνα είναι χαραγμένο το Ελληνικό τροπάριο «Χρυσοπλοκώτατε πύργε και δωδεκάτειχε πόλις, ηλιοστάλακτε θρόνε καθέδρα του βασιλέως, ακατανόητον θαύμα πως γαλουχείς τον Δεσπότη».
Την εικόνα αυτή την αφιέρωσε και την τοποθέτησε στο ναό ο Άγιος Σάββας, όπως επίσης και την εικόνα της Τριχερούσας.




Ι. Μ. Ιβήρων

Η Ιερά Μονή Ιβήρων βρίσκεται πάνω σ΄ ένα γραφικό ορμίσκο της βορειοανατολικής πλευράς της χερσονήσου, πλάι ακριβώς στις εκβολές ενός μεγάλου χειμάρρου. Τιμάται στις 15 Αυγούστου, εορτή της κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Η ίδρυση του μοναστηριού συνδέεται με τα ονόματα των Ιωάννη Ίβηρα και Ιωάννη Τορνίκιο, τον 10 αιώνα. Η μονή άρχισε και τελείωσε χάρη στις πλούσιες αυτοκρατορικές δωρεές και στα πολλά λάφυρα και πήρε το όνομα της από την καταγωγή των ιδρυτών και των πρώτων μοναχών.
Το καθολικό του μοναστηριού κτίστηκε στις αρχές του 11ου αιώνα. Βρίσκεται στο κέντρο της αυλής και ακολουθεί το σχήμα του βυζαντινού αγιορείτικου ρυθμού. Οι τοιχογραφίες του ανήκουν σε διάφορες εποχές από τον 16ο ως τον 19ο αιώνα. Υπάρχουν επίσης 16 παρεκκλήσια.
Πλουσιότατο και από τα πιο αξιόλογα του Αγίου Όρους είναι το σκευοφυλάκιο της μονής. Σε αυτό φυλάσσονται ανεκτίμητοι θησαυροί, χρυσοκέντητα άμφια, εκκλησιαστικά σκεύη, ο μανδύας του Γρηγορίου του Ε΄, και άλλα ιερά αντικείμενα και κειμήλια.
Η βιβλιοθήκη, που συστεγάζεται με το σκευοφυλάκιο, περιέχει πολλά χειρόγραφα, βιβλία και έντυπα.
Το μοναστήρι των Ιβήρων κατέχει την τρίτη θέση στη σειρά ιεραρχίας των 20 Αθωνικών μοναστηριών.

Παναγία η Πορταΐτισσα.

image
Τον 9ο αιώνα, όταν βασιλιάς ήταν ο Θεόφιλος ο εικονομάχος, είχε ξεσπάσει μεγάλος διωγμός κατά των Ιερών εικόνων και κατά των Χριστιανών που τις προσκυνούσαν.
Τον καιρό εκείνο ζούσε στα μέρη της Νικαίας μια ευσεβής χήρα η οποία είχε ένα μονάκριβο γιο. Η γυναίκα φύλαγε και τιμούσε μια εικόνα της Παναγίας σε ιδιωτικό παρεκκλήσι. Οι στρατιώτες του βασιλιά, σε έλεγχο που έκαναν ανακάλυψαν την ιερή εικόνα και προτίμησαν να μην εκτελέσουν αμέσως το διάταγμα περί εικόνων, αλλά να εκβιάσουν την πλούσια κάτοχο της, δίνοντας της διορία να συγκεντρώσει χρήματα. Στο διάστημα αυτό η χήρα και ο γιος της έκαναν δέηση στην Παναγία και την παρακάλεσαν να διαφυλάξει την εικόνα της. Έπειτα μετέφεραν την εικόνα στη θάλασσα και την έβαλαν στα κύματα, για να μην βεβηλωθεί από τους εικονομάχους. Έκπληκτοι είδαν την εικόνα να προχωρεί όρθια πάνω στα κύματα, προς τα δυτικά ενώ ο γιος της χήρας ακολουθώντας την συμβουλή της φεύγει κι αυτός προς τα δυτικά, πηγαίνει στο Άγιο Όρος και στη μονή Ιβήρων γίνεται μοναχός.
Μετά το θάνατό του, ένα βράδυ του έτους 1004, είδαν οι μοναχοί της μονής πάνω στη θάλασσα ένα πύρινο στύλο που έφτανε ως τον ουρανό. Το όραμα διαρκεί μέρες και τότε οι μοναχοί βλέπουν στο τέλος του στύλου, μια εικόνα να πλέει όρθια στα κύματα. Κάνουν δέηση στην Θεοτόκο να τους δώσει την εικόνα και εκείνη εμφανίζεται στον αναχωρητή Γαβριήλ. Του λέει να περπατήσει στα κύματα, να πάρει την εικόνα και να την δώσει στον ηγούμενο και στους μοναχούς της μονής, όπως και έγινε.
Οι μοναχοί μερόνυχτα ευχαριστούσαν την Παναγία για την μεγάλη τιμή που τους έκανε. Τοποθέτησαν την εικόνα στο ναό όμως κατ΄ επανάληψη η εικόνα εξαφανιζόταν από αυτόν και βρισκόταν τοποθετημένη εσωτερικά πάνω από την πύλη της μονής. Η Παναγία πληροφόρησε σε όραμα τον Όσιο Γέροντα Γαβριήλ, ότι αυτή είναι η θέση που διάλεξε μόνη της για να φυλάγει αυτή τους μοναχούς και όχι να φυλάγεται απ’ αυτούς.
Οι Μοναχοί έκλεισαν την πύλη της Μονής, έκτισαν καινούρια, μεγαλοπρεπή και κοντά στην παλαιά πύλη της Μονής έκτισαν παρεκκλήσιο, όπου μετέφεραν τη θαυματουργή εικόνα της «Πορταΐτισσας». Μέχρι σήμερα η παρουσία της στη μονή και στο Άγιο Όρος θεωρείται εγγύηση για την προστασία του Αγιορείτικου Μοναχισμού από την Θεοτόκο.
Τα θαύματά της είναι άπειρα όπως και το πλήθος των προσκυνητών της, ιδιαίτερα το 15 Αύγουστο και τη Δευτέρα της Διακαινησίμου, που λιτανεύεται και γίνεται η ανάμνηση της ευρέσεώς της.