Παρασκευή, 7 Φεβρουαρίου 2014

Ας λέμε και εμείς όσο πιό ταχτικά μπορούμε, μόνοι μας στο σπίτι μας τους «Χαιρετισμούς»


web statistics


 
Μια χειμωνιάτικη νύχτα του 1701 ένας αγιορείτης μοναχός βρέθηκε ταλαιπωρημένος έξω από την σεβάσμια Μονή των Ιβήρων.
Στη θλίψη του και στην ανάγκη του, ύψωσε τα χέρια του προς την πάνσεπτη εικόνα της Παναγίας, που είναι ζωγραφισμένη πάνω από την κεντρική πύλη, και άρχισε να προσεύχεται.

Και τότε, ενώ προσευχόταν, ένοιωσε στον εαυτό του μία ασυνήθιστη και θαυμαστή αλλοίωση. Αισθάνθηκε, σαν να έσταζε από την εικόνα της Παναγίας στην καρδιά του «δρόσος ουράνιος και θείος γλυκασμός».
 Και η καρδιά του κατενύγη· και τα μάτια του άρχισαν να αναβλύζουν δάκρυα σαν πηγή. Σκόρπισε το σκοτάδι του νου του. 
Φωτίστηκαν οι νοεροί του οφθαλμοί. Και είδε πίσω του, τον σατανά να «κρύπτεται ως κλέπτης και ληστής· από τον φόβο της Θεοτόκου». Κρυβόταν γιατί έβλεπε τον μοναχό να προσεύχεται στην Παναγία, και δεν το άντεχε. 

Και έτρεξε να κρυφθεί από την θεία λάμψη της Παναγίας! Και επήγε και με μορφή σκύλου στάθηκε πίσω από τον μοναχό, και του δάγκωνε ελαφρά τα πόδια, και του έλεγε:
Να, τώρα θα σε κομματιάσει, τώρα θα σε φάει το σκυλί!
Όμως, η προσευχή του μοναχού τον κατέκαιγε. Και γι’ αυτό προσπαθούσε με τις πανούργες μεθοδείες του να τον αναγκάσει να την διακόψει. Και πράγματι από το φόβο του ο μοναχός όλο και δείλιαζε.

 Αλλά η Παναγία του έλεγε από την εικόνα της:  Μη φοβάσαι!
Και εκείνος έστρεφε προς αυτήν πάλι το πρόσωπό του και ξαναδυνάμωνε τη προσευχή του. Αλλά και πάλι ο δαίμονας τον έκανε να δειλιάζει. Και τότε πάλι, με ήρεμη και γλυκύτατη φωνή, του επαναλάμβανε η Μητέρα του Χριστού:
«Μη φοβάσαι! Εγώ είμαι κοντά σου. Και σε προστατεύω από κάθε κίνδυνο».
Το περιστατικό αυτό μας δείχνει, πόσο ακαταμάχητο όπλο κατά του Σατανά είναι η προσευχή.
* * *
Οι άγιοι Πατέρες θέλοντας να μας βοηθήσουν, να αξιοποιούμε την πάνσεπτη περίοδο της Σαρακοστής για πνευματική μας ανασυγκρότηση και προκοπή, όρισαν, να γίνονται κάθε Παρασκευή βράδυ οι «Χαιρετισμοί της Παναγίας». Στους χαιρετισμούς καταλαβαίνουμε με τον πιό καλό και βαθύ τρόπο τί είναι ο Χριστός για μας, και τί είναι η Παναγία για μας. Τί αξία και σημασία έχει η προσευχή στη Παναγία για μας.
Όμως, η γνώση, χωρίς την αντίστοιχη πράξη, είναι άκαρπη και ανώφελη.
Λοιπόν:
*Ας μάθουμε και εμείς να προσευχόμαστε συχνά και δυνατά στη Παναγία μας.
*Ας μάθουμε να την ζητάμε βοηθό και προστάτη μας στις δύσκολες στιγμές της ζωής μας…
*Ας λέμε και εμείς όσο πιό ταχτικά μπορούμε, μόνοι μας στο σπίτι μας τους «Χαιρετισμούς».
Είναι δύναμή μας. Είναι όπλο μας.

πηγή:Αρχιμ. Σάββα Δημητρέα, «Κατεύθυνον τα διαβήματά μου», εκδ. Ι.Μ.Προφήτου Ηλιού, Πρέβεζα 2012

Το θαύμα μιάς μικρής εικόνας

Οι ειονογραφικοί τύποι της Παναγίας


web statistics





Ἀπὸ τὸ "Εὐαγγέλιο" τῶν Ἁγιογράφων,
τὴν "Ἔκφραση" τοῦ ἀείμνηστου Φώτη Κόντογλου.
Ἐκδ. "ΑΣΤΗΡ"
1960

Αποστολές της Αγίας Ζώνης της Θεοτόκου στη Βόρεια Χαλκιδική


web statistics



Η Αγία Ζώνη της Θεοτόκου. Ιερά Μονή Βατοπεδίου Αγίου Όρους.
Η Αγία Ζώνη της Θεοτόκου.
Ιερά Μονή Βατοπεδίου Αγίου Όρους.



Η αποστολή αγιορειτικών κειμηλίων στη Χαλκιδική είναι ένα φαινόμενο, που παρουσιάζεται εκτενώς κατά την οθωμανική περίοδο, και αποτελεί προέκταση της περισσότερο διαδεδομένης πρακτικής της περιόδευσης των ιερών λειψάνων. Στην περίπτωση της βόρειας Χαλκιδικής φαίνεται ότι υπερτερεί η παρουσία των κειμηλίων (Τίμιος Σταυρός, Αγία Ζώνη) σε αντιστοιχία με εκείνη των λειψάνων, τα οποία συνήθως αποστέλλονταν εκτός της ελληνικής χερσονήσου προς ευλογία και ελεημοσύνη.

Μεταξύ των κειμηλίων, που περιόδευσαν το βόρειο τμήμα της Χαλκιδικής κατά τους τελευταίους δύο αιώνες, άξιο μνήμης είναι και η Αγία Ζώνη της Θεοτόκου, τμήμα της οποίας φυλάσσεται στη Μονή Βατοπαιδίου. Η παράδοση αναφέρει ότι το κειμήλιο αυτό αφιερώθηκε στην αγιορειτική μονή από τον Σέρβο ηγεμόνα Λάζαρο Α΄ κατά το 14ο αιώνα. Στα 1744 ο περιηγητής μοναχός Βασίλειος Μπάρσκι (από το Κίεβο) περιγράφοντας την Αγία Ζώνη αναφέρει ότι «αναδίδει άφατη ευωδία. ΄Εχει μήκος δύο σπιθαμές και φάρδος όσο το μήκος του δακτύλου˙ είναι μαύρη, με πλέξη πυκνή […] Ένα μικρό τεμάχιό της στέλνεται στους χριστιανικούς λαούς, σε αυτούς που ζητούν ελεημοσύνη, προς ευλογία και θαυματουργία, το δε υπόλοιπο μεγάλο κομμάτι δεν βγαίνει ποτέ από την μονή, αλλά βρίσκεται πάντα φυλαγμένο στο καθολικό».

Την εποχή του Γερ. Σμυρνάκη (1903) τα τεμάχια της Αγίας Ζώνης ήταν πια τρία (διαίρεση) εκ των οποίων το ένα κινδύνεψε να χαθεί, όταν το έκλεψαν ληστές σε μία περιοδεία του στη Χαλκιδική κατά τον 19ο αιώνα.





Έγγραφο από το αρχείο της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου Αγίου Όρους.
Έγγραφο από το αρχείο της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου Αγίου Όρους.



Αφορμές για την αποστολή της Αγίας Ζώνης στα χωριά της βόρειας Χαλκιδικής έδιναν έκτακτα γεγονότα, που απασχολούσαν τις τοπικές κοινωνίες. Συνεπώς δεν διακρίνεται μία ιδιαίτερη οργάνωση στην αποστολή, όπως εκείνη που απαιτούσαν οι ζητίες των Αγιορειτών προς τις περιοχές της Ανατολής. Αυτό τουλάχιστον υποδεικνύουν οι αρχειακές μαρτυρίες, που συνδέουν την αποστολή της Αγίας Ζώνης με φαινόμενα πανώλης, χολέρας και επιζωοτίας στα χωριά της Επισκοπής Ιερισσού.

Οι δοκιμαζόμενες κοινότητες προσκαλούσαν το ιερό κειμήλιο μέσω επιστολής, την οποία παρέδιδε στη Μονή Βατοπαιδίου εξουσιοδοτημένη αντιπροσωπεία τους. Συχνά πρόσκληση απηύθυνε και ο τοπικός επίσκοπος (1864, 1867, 1873, 1875, 1878, 1880, 1889, 1890, 1892), για να στηρίξει τις αγωνίες του ποιμνίου του και να επιβεβαιώσει την δραστηριότητα των Αγιορειτών στην επαρχία του:

ερχόμεθα να παρακαλέσωμεν την πανοσιολογιώτητά σας όπως ημείς διευθύνεται την αγίαν του θεού ημών Μητρός ζώνης. στέλνομεν λοιπόν τον επιφέροντα Ιωάννην Διμιτρίου ρίγαν ομού με ετέρους δύο ανθρώπους, αλλά να μας αποστίλεται την Αγίαν Ζώνιν όπως ημείς ηθέλωμεν και θέλομεν διά κατ’ έτος όπως ημάς φυλάξι αβλαβής ψυχής τε και σώματι (Λιαρίγκοβη, 1865)

Το κειμήλιο κατά την έξοδό του από τη Μονή Βατοπαιδίου συνοδευόταν συνήθως από δύο μοναχούς, τους «Αγιαζωνίτας». Από αυτούς ο ένας έφερε ιερωσύνη, για να μπορεί η συνοδεία να ανταποκριθεί στους αγιασμούς, που θα τελούσε στις οικίες των πιστών. Το πρόγραμμα της αποστολής τηρούνταν αυστηρώς, γι’αυτό και υπήρχε αλληλογραφία των Αγιαζωνιτών με τη μονή όσο καιρό διαρκούσε η πολυήμερη περιοδεία στη Χαλκιδική. Η αποστολή δεν μπορούσε να μεταβεί σε πλησιόχωρα χωριά, αν δεν είχε την εντολή της μονής και αν η τελευταία δεν είχε δεχθεί επίσημη πρόσκληση από την ενδιαφερόμενη κοινότητα. 

Η Αγία Ζώνη της Θεοτόκου. Ιερά Μονή Βατοπεδίου Αγίου Όρους.
Η Αγία Ζώνη της Θεοτόκου.
Ιερά Μονή Βατοπεδίου Αγίου Όρους.

Οι ληψοδοσιακοί κώδικες της Μονής Βατοπαιδίου μαρτυρούν ότι υπήρξαν και περιπτώσεις, κατά τις οποίες μπορούσαν να τελεστούν αγιασμοί εντός της μονής και στη συνέχεια να μεταφερθούν σε δοκιμαζόμενα χωριά χωρίς η Αγία Ζώνη να σταλεί προς αυτά. Σε αυτή την πρακτική ανήκουν οι περιπτώσεις των χωριών Ιερισσού (1878), Βαρβάρας (1880), Δουμπιών (1907, «διά τους μεταξοσκώλυκας») και Ραβνών (σήμερα Πετροκέρασα). Οι Ραβνιώτες ήταν τακτικοί αποδέκτες των αγιασμών, γι’ αυτό και συνήθιζαν να προσφέρουν στη Μονή Βατοπαιδίου κερί και αυγά:

Είκοντες δε και τη Υμετέρα παρακλήσει διά των αυτών απεσταλμένων Υμών αποστέλλομεν Υμίν, κατά το έθος, φιάλην Αγιασμού της χαριτοβρύτου Τιμίας Ζώνης (Μονή Βατοπαιδίου προς Ενορία και Κοινότητα Πετροκεράσων, 1933).

Η έλευση της Αγίας Ζώνης θεωρούνταν ανακούφιση και ευλογία για τους κατοίκους των πληττομένων χωριών, οι οποίοι δεν διέθεταν υγειονομικές αντιστάσεις, για να γλυτώσουν από τις επιδημικές νόσους. ΄Ηταν πεποίθηση ότι οι λοιμοί προέρχονταν από την ασέβεια των ανθρώπων και άρα μόνο ο Θεός μπορούσε να μεσολαβήσει για τον τερματισμό των βασάνων. Η επιστράτευση, λοιπόν, ιερών αντικειμένων και λειψάνων ήταν μία πρακτική, την οποία η Εκκλησία (κλήρος και λαός) χρησιμοποίησε, γιατί πίστευε σε αυτή και αποδεδειγμένα πάντοτε απέδιδε:

ετελειώσαμεν τους αγιασμούς εις το χωρίον ρεβενίκια. η θεία χάρις της κυρίας Θεοτόκου εβοήθησεν και έως τώρα δεν απέθανε κανείς (Ρεβενίκεια, 1853)

αρχίσαμεν ψάλλοντες τους κατ’ οίκων αγιασμούς την επιούσαν, καθώς και την παρελθούσαν Κυριακήν εκάμαμεν και λιτανίαν πέριξ του χωρίου αυτών αναγνώσαντες και τας ανηκούσας ευχάς, πάσχουν όμως πολύ τα χωρία ταύτα από πολλήν ανομβρίαν καθώς και από τυφοειδή πυρετόν ως επί το πλείστον εις τα παιδία των, όχι όμως θανατηφόρον(Ρεβενίκεια, 1870)

Οι πιστοί ήταν φιλότιμοι, «με την προσήκουσαν ευλάβειαν» προς το κειμήλιο, και ως αντιχάρισμα στη λύτρωση από το κακό προχωρούσαν σε φιλοδωρίες για την αγιαστική προσπάθεια των Αγιαζωνιτών. Πρόσφεραν χρήματα, τρόφιμα, ζωντανά, σιτηρά, μελίσσια κ.ά., τα οποία σταδιακά προωθούνταν στη Μονή Βατοπαιδίου ή πωλούνταν μετέπειτα στο χώρο της Χαλκιδικής. Τα αφιερώματα αυτά διαμορφώνουν την οικονομική πτυχή των περιοδεύσεων, η οποία βέβαια έχει τις δικές της προεκτάσεις. Με τα ελέη αυτά η αγιορειτική μονή κάλυπτε ένα μικρό τμήμα από τις ανάγκες της ή οργάνωνε το φιλανθρωπικό έργο της προς τον έξω κόσμο. Οι εκατοντάδες συνδρομές της, που συναντά ο σημερινός ερευνητής στις αρχειακές της ενότητες, και έχουν προορισμό απόρους λαϊκούς και ιερείς, νεόδμητες εκκλησίες και σχολεία της Χαλκιδικής είναι αδιάψευστος μάρτυρας της ανεκτίμητης προσφοράς του αγιορειτικού μοναχισμού στο χώρο της Χαλκιδικής.

Οι κοινότητες της Χαλκιδικής ευγνώμονες προς την πνευματική βοήθεια των Βατοπαιδινών δεν παρέλειπαν σε όλες της εποχές να στέλνουν ευχαριστήριες επιστολές προς τη Μονή Βατοπαιδίου για την θαυματουργική χάρη της Αγίας Ζώνης, εκφράζοντας έτσι τη στάση, που πάντοτε ζητούσε ο Χριστός από εκείνους, που ήταν άμεσοι δέκτες των θαυμαστών έργων του.



ΠΙΝΑΚΑΣ:

ΧΩΡΙΑ ΟΠΟΥ ΠΡΟΣΗΛΘΕ Η ΑΓΙΑ ΖΩΝΗ

ΕΤΟΣ ΧΩΡΙΟ

1813 Λιαρίγκοβη (σήμερα Αρναία) [πρόσκληση]
1848 Λιαρίγκοβη [πρόσκληση]
1853 Ρεβενίκεια (σήμερα Μ. Παναγία), Νοβοσέλο (σήμερα Νεοχώρι), Λιαρίγκοβη
1864/5 Λιαρίγκοβη και άλλα πέντε χωριά της Επισκοπής Ιερισσού
1866 Λιαρίγκοβη και άλλα χωριά της Επισκοπής Ιερισσού
1867 Λιαρίγκοβη και άλλα χωριά της Επισκοπής Ιερισσού
1868 Λιαρίγκοβη και άλλα χωριά της Επισκοπής Ιερισσού
1869 Μαντεμοχώρια
1870 Γομάτι, Ρεβενίκεια
1873 Ιερισσός, Γομάτι, Ρεβενίκεια, Παλαιοχώρι
1875 Παλαιοχώρι, Λιαρίγκοβη
1876 Ιερισσός
1880 Λιαρίγκοβη [πρόσκληση]
1883 Γομάτι
1889 Ίζβορος
1890 Ιερισσός, Ίζβορος, Μαχαλάς (σήμερα Στάγειρα)
1892 Ρεβενίκεια, Λιαρίγκοβη, Νοβοσέλο, Ίζβορος, Παλαιοχώρι
1909 Ιερισσός [πρόσκληση]
1916 Ιερισσός, Γομάτι, Ρεβενίκεια
1918 Ιερισσός [πρόσκληση]
1920 Παλαιοχώρι, Νεοχώρι, Λιαρίγκοβη, Βαρβάρα, Στανός
1924 Ιερισσός
1955 Πετροκέρασα
1996 Πετροκέρασα

Σημείωση: Ο χαρακτηρισμός ‘[πρόσκληση]’ δηλώνει ότι ο τόπος έγινε γνωστός μόνο από την επιστολή πρόσκλησης.


ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Θ. ΧΙΟΥΤΗΣ
Θεολόγος

Αναδημοσίευση από το περιοδικό Παγχαλκιδικός Λόγος, τεύχος 15, Απρίλιος-Μάιος-Ιούνιος 2013 

Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2014

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΚΑΛΟΥΓΚΑ


web statistics









Η εικόνα Καλούγκα-η οποία απεικονίζει την Παναγία μοναχή να κρατάει ένα βιβλίο-βρέθηκε το 1748 στο σπίτι ενός γαιοκτήμονα στο χωριό Τίνκοβα κοντά στην Καλούγκα (Ρωσία) .Δυο υπηρέτριες του σπιτιού ανέβηκαν στη σοφίτα για να κοιτάξουν κάποια παλιά πράγματα.

Μία από αυτές,η Ευδοκία ήταν αθυρόστομη.Με το παραμικρό οργιζόνταν και έμπλεκε σε καυγάδες.Ένω λοιπόν η μεταξύ τους συζήτηση είχε ''ανάψει'',την προσοχή τους τράβηξε ένα αντικείμενο τυλιγμένο σ'έναν παλιό σάκο.Με περιέργεια το πήραν στα χέρια τους και το άνοιξαν.

Τους φάνηκε ότι πρόκειται για κάποιον πίνακα που απεικόνιζε κάποια καλόγρια.Δεν είχαν καταλάβει ότι είναι η Παναγία.

Η άλλη υπηρέτρια ήλπισε να κατευνάσει λίγο την Ευδοκία μπροστά σ'αυτόν τον ''πίνακα''.Αντιθέτως όμως οργίστηκε ακόμη πιο πολύ με την άλλη υπηρέτρια,ενώ ξέσπασε την οργή της και προς τον πίνακα...φτύνοντάς τον.

Επι τόπου στην ασεβή αυτή γυναίκα άρχισαν να παρουσιάζονται σπασμοί και λυποθήμησε.

Συνήλθε την επόμενη ημέρα,αφού πρώτα η Παναγία την νύχτα εμφανίστηκε στους γόνεις της λέγοντάς τους τι συνέβη και τη να κάνουν για να αποφύγει την τιμωρία:«Η κόρη σας βλασφήμησε φτύνοντας την εικόνα μου.Να κάνετε αγιασμό μπροστά στην εικόνα μου και μετά να την ραντίσετε για να συνέλθει».













Από τότε η θαυματουργή εικόνα βρίσκεται στον Καθεδρικό Ναό της Καλούγκα.Έχει επιτελέσει πολλά θαύματα και έχει σώσει ολόκληρες κοινότητες από επιδημίες αλλά και από την εισβολή εχθρικών στρατευμάτων.
Εορτάζει στις 18 Ιουλίου,2 Σεπτεμβρίου και 12 Οκτωβρίου,εις ανάμνηση κάποιων θαυμαστών παρεμβάσεών της.
ΠΗΓΗ.ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ Η ΗΓΟΥΜΕΝΗ  ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014

ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ MAPLE PETRU VODA STHN ΡΟΥΜΑΝΙΑ.


web statistics







Θαύμα της Παναγίας Άξιον Εστίν Maple Petru Voda Monastery


Ένα θαύμα  συνέβη σήμερα  στο μοναστήρι μας.. 

Σήμερα, 11 Ιανουαρίου 2014, η εικόνα της  Θεοτοκου στην Μονής του Θεού Maple  Petru Voda ξεπήδησε μύρος, ένα άρωμα τόσο ισχυρό που μύριζε  η εκκλησια οσο και γύρω από αυτην.. 


Αυτή η εικόνα είναι ένα αντίγραφο της  αρχικής  θαυματουργής εικόνα, Άξιον εστίν, του Άγιο Όρος, εικόνα ζωγραφισμένη με την  αγάπη και την επιμέλεια τον  Ρουμανων  Πατέρων  του Αγίου Όρους και δόθηκε δοθεί στις μοναχές της Μονής Petru Voda Maple για να ανακουφίστουν απο τον πόνο της απώλειαςτου  μεγάλου ομολογητής , π. Ιουστίνος Παρβού και ως υποστήριξη  για την οδο της σωτηρία μας.



http://www.paltin-petruvoda.ro/minunea-icoanei-maicii-domnului-axion-estin-de-la-manastirea-paltin-petru-voda/

Σάββατο, 1 Φεβρουαρίου 2014

Θαύμα της Παναγίας της Σαϊντανάγιας στην φλεγόμενη Συρία.


web statistics


Η Παναγια Σαντιναγια επεμβαινει συνεχως

ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ 
 
ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΣΑΝΤΙΝΑΓΙΑ
saidnaya1
ROMFEA.GR | Ένα θαυμαστό γεγονός πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στο Γυναικείο Μοναστήρι της Παναγίας της Σαϊντανάγια στη Συρία.
Να αναφερθεί ότι ο συνεχιζόμενος εμφύλιος πόλεμος έχει καταστρέψει πολλά χριστιανικά ιδρύματα, ενώ εκτόπισε χιλιάδες χριστιανούς από τα σπίτια τους.
Σύμφωνα με μαρτυρίες τον περασμένο μήνα μια ομάδα ανταρτών εκτόξευσε ρουκέτα εναντίον της Μονής.
Οι μοναχές που βρισκόταν μέσα στο Μοναστήρι ένιωσαν έναν μεγάλο θόρυβο, και το έδαφος να δονείται.
Το μόνο σίγουρο ήταν ότι η ρουκέτα θα κατέστρεφε το Μοναστήρι και οι μοναχές θα σκοτωνόνταν.
Όμως εκ θαύματος δεν συνέβη το παραμικρό και οι μοναχές αναρωτήθηκαν για την “τύχη” της ρουκέτας.
Λίγες μέρες αργότερα ένας ανώτατος αξιωματικός του Συριακού στρατού επισκέφθηκε την Μονή, για να εορτάσει τα Χριστούγεννα και την νέα χρονιά.
Κατά την διάρκεια της επίσκεψης ο ανώτατος αξιωματικός, ρώτησε αν στο Μοναστήρι συνέβη κάτι ασυνήθιστο τελευταία.
Οι μοναχές ανέφεραν το περιστατικό με την ρουκέτα που εκτοξεύτηκε κατά της Μονής, η οποία τελικά αναρωτηθήκαν πως δεν τους χτύπησε.
Τότε ο αξιωματικός έμεινε έκπληκτος ακούγοντας από τις μοναχές το συμβάν και επιβεβαιώθηκε αυτό που ο ίδιος είδε.
Συγκεκριμένα ο Αξιωματικός είδε την στιγμή που οι αντάρτες εκτόξευσαν την ρουκέτα εναντίον της μονής, όμως τόσο αυτός όσο και άλλοι αξιωματικοί είδαν κάτι ασυνήθιστο και εκπληκτικό.
Ενώ η ρουκέτα επλησίαζε να χτυπήσει το Μοναστήρι, ξαφνικά μια γυναίκα ντυμένη με μπλε άμφια, εμφανίστηκε στον ουρανό και έπιασε την ρουκέτα στα χέρια Της και την έριξε μακριά.
Αυτό αμέσως προκάλεσε μεγάλη έκπληξη και απορία σε όλους. Ο στρατηγός αναρωτήθηκε ποιά ήταν αυτή η Κυρία που ήταν ντυμένη στα μπλέ με μια εκπληκτική χάρη γύρω Της.
Τελικά κατάλαβαν ότι δεν ήταν καμιά άλλη από την Υπεραγία Θεοτόκο την Μητέρα Χριστού του Θεού, Κυρίου και Σωτήρα μας.